15.01.1943
Neðri deild: 33. fundur, 61. löggjafarþing.
Sjá dálk 1056 í B-deild Alþingistíðinda. (1776)

16. mál, fiskveiðasjóður Íslands

Eysteinn Jónsson:

Það eru aðeins örfá orð. — Það styrkir skoðun mína, að allar þær stofnanir, sem látið hafa háttv. sjútvn. í té álit sitt á þessu frv., hafa talið það miður vel farið, að fiskveiðasjóður eða Útvegsbankinn sem lánsstofnun skuli eiga að hafa úthlutun styrkjanna á hendi. Hv. frsm. sagði, að fiskimálanefnd hefði úthlutað styrkjum og engin vandræði orðið að.

En þetta er dálítið villandi, af því að sú stofnun hefur aldrei haft með höndum almenna lánastarfsemi til útvegsmanna, aðeins veitt stofnlán til frystihúsa, að því er ég bezt veit. Þetta er því ekki sambærilegt. Ég vil því vænta þess, að hv. meiri hl. taki þetta mál til rækilegrar yfirvegunar fyrir 3. umr., ef hin rökstudda dagskrá verður felld, því að það er ómögulegt að fela bankastofnun að úthluta óafturkræfum styrk. Ég bendi á það að fela fiskimálanefnd úthlutunina, unz öðruvísi verður ákveðið, og þá jafnvel eftir tillögum ráðherra. Í þessu felst engin gagnrýni á Útvegsbankanum, heldur aðeins að fylgja þeirri reglu að fela aldrei lánastofnun úthlutun styrkja. Það bendir m.a. á lítinn undirbúning þessa máls, að þetta skuli standa óbreytt, þó að hver eftir annan af fylgjendum frv. hafi orðið að játa, að þetta væri óheppilegt.

Ég vil einnig benda á það, ef menn telja mjög nauðsynlegt að koma þessari styrkjastarfsemi þegar af stað, þá er sú leið til að fylgja frv. hv. þm. N.-Þ., um nýbyggingarsjóð fiskiskipa, — m.ö.o. hverfa frá því að hafa sérstaka deild í fiskveiðasjóði, er veiti þessa styrki. Ef vilji hv. flm. ekki hallast að þessu, þá er hitt til, hvort ekki sé athugandi að varast að fela lánastofnun að úthluta styrkjunum. Úthlutunarákvæði í frv. geta ekki verið til frambúðar. Þar er sagt, að leita eigi álits sjóðsstj., þegar samin verði reglugerð um styrkveitingar. En þetta segir litið, þar eð vitað er, að svo margar umsóknir muni berast, að ekki dugir að sinna þeim einum, er ganga fyrir samkv. reglugerðinni, heldur mun og þar fyrir utan sækja fjöldi manna, sem ómögulegt er að segja um, hvernig á að gera upp á milli.

Þetta er því alls ekki fullnægjandi. Að öðru leyti sé ég ekki ástæðu til að ræða þetta frekar.