05.04.1943
Efri deild: 88. fundur, 61. löggjafarþing.
Sjá dálk 217 í C-deild Alþingistíðinda. (2764)
86. mál, rithöfundaréttur og prentréttur
Frsm. 2. minni hl. (Eiríkur Einarsson):
Herra forseti. — Það er skylda mín sem form. menntmn. Ed. að svara nokkru þeim ádeilum, sem hv. þm. Barð. bar fram í garð okkar nm. Hann deildi mjög hart á n., og hún hefur gott af því, að á hana sá deilt, ef það er gert í hófi, en þessi hv. þm. varð til þess að hleypa hlassinu ruddalega fyrir sleðann. Hann hafði of öra umvöndunarlund, en litla athugun til þess að færa orðum sínum fullan stað. Hann sagði, að meiri hl. menntmn. hefði gefið út nál., en svo hefði þessi meiri hl. klofnað og gefið út sitt hvort. Hann studdist við þskj. 499, sem á er sameiginlegt álit meiri hl. n., eða var ekki svo? (GJ: Jú). Hér hef ég í höndunum þskj. 499, sem á er nál. frá hv. 7. landsk. og mér, þar sem ég áskil mér rétt til að bera fram brtt. við frv. En það er bara ekki þetta frv., sem nú er rætt um, heldur annað, eða 111. mál, en þetta er 86. mál.: þessu þskj., sem ég hef milli handanna, stendur neðst „prentað upp“, og fyrirsögn nál. er á þessa leið: Efst stendur 111. mál og svo: „499. Nefndarálit um frv. til l. um breyt. á l. nr. 13 20. okt. 1905, um rithöfundarétt og prentrétt“. — Það er því tvímælalaust ekki þetta mál, sem nú er til umr., heldur 86. mál, borið fram í Ed. Hv. þm. Barð. fór þarna út á hálan ís, en ef til vill er þetta að sumu leyti athugunarleysi, því að svo vildi til fyrst, þegar nál. var prentað, að slæðzt hefði inn í sú villa, að þetta væri 86. mál, og þess vegna var það prentað upp. Það er tilgáta mín, að hv. þm. Barð. hafi í fljótfærni álitið, að þetta væri nál. við 86. mál, en hann var bara of fljótfærinn. Ég veit, að hv. þm. biður n.. afsökunar á þessu, en ég ætlast ekki til, að hann geri það svo allir heyri.
Þessum sama hv. þm. fannst n. hafa haft þetta mál, sem hér er til umr., of lengi til meðferðar. Ég er honum þar ekki sammála, því að þetta mál er mikið ágreiningsmál og þess vegna þurfti að athuga það rækilega. Samt varð ágreiningur um þetta í n., en þrátt fyrir það er engin sönnun fyrir því, að n. sé illa skipuð, enda þótt ég sé ekki jafnöruggur með sjálfan mig og jafnframhleypinn og hv. þm. Barð.
Ég vil taka það fram nú, þegar umr. fer að ljúka og til úrslita dregur, að það hefur sannazt betur og betur við umr. málsins, að réttast muni að afgreiða málið sem hlutlausast, þannig að þ. leiði það ekki hjá sér, heldur vísi því til þeirra manna, sem mesta þekkingu hafa á þessum málum og staðið hafa utan þessarar orrahríðar hér. Í minni viðaukatill. við dagskrána er bent á þessa leið, að málinu verði vísað til ríkisstj. í trausti þess, að hún láti norrænudeild háskólans athuga það og segja sitt álit um málið.
Þó að menn séu ekki á eitt sáttir um þetta mál, þá er þó sama Íslendingslundin í öllum, að vilja varðveita hinar íslenzku fornbókmenntir, sem eru hollari fyrir okkur en hinn hollasti svaladrykkur.
