30.10.1947
Efri deild: 11. fundur, 67. löggjafarþing.
Sjá dálk 1215 í B-deild Alþingistíðinda. (1989)

Fyrirspurnir um stjórnarráðstafanir

Hannibal Valdimarsson:

Herra forseti. Það er eins og fyrri daginn í þessari hv. deild, allir ráðh. fjarverandi. Málið, sem ég ætlaði að víkja ofurlítið að, var fyrirspurn til sjútvmrh. — Nú, hann er kominn þarna, þá get ég borið fram þessa fyrirspurn.

Eins og kunnugt er, veiðist nú allmikil síld í Ísafjarðardjúpi. Þessi síld er öll flutt til Siglufjarðar til bræðslu, þó að ríkið eigi síldarverksmiðju á Sólbakka við Önundarfjörð. Nú vil ég spyrja, hvers vegna þessi síld er ekki flutt til Sólbakka í stað þess að flytja hana alla leið til Siglufjarðar. Ég hef það fyrir satt, að ríkið launi eftirlitsmann á Sólbakka, sem á að hafa alla umsjón með verksmiðjunni þar og sjá um, að hún sé starfhæf. Mun eftirlitsmaðurinn hafa gert þetta eftir því, sem efni hafa staðið til, og mun ekki þurfa nema smávægilega viðgerð á bryggjum verksmiðjunnar til þess, að hún geti tekið til starfa. Ég fullyrði, að það væri meira hægt að hagnýta af síldinni, ef hún væri flutt skemmri veg, auk þess yrði lýsið verðmeira. Mér er tjáð, að lýsið, sem unnið var úr Kollafjarðarsíldinni í fyrra, en það var eins og kunnugt er unnið fyrir norðan, hafi orðið súrt og þar af leiðandi allmiklu verðminna.

Þá má benda á það, að miklar líkur eru fyrir því, að sú síld, sem tapaðist á dögunum í Ísafirði, eftir að hún hafði verið tekin í landnætur, hefði ekki tapazt, ef brætt hefði verið í Sólbakkaverksmiðjunni, því að þá hefðu flutningarnir gengið miklu greiðara, þar er ekki um að ræða nema 2 til 3 stunda leið á milli. Af þessu má sjá, að notkun Sólbakkaverksmiðjunnar gæti verið stór hagsbót til að nýta sem bezt þann dýrmæta afla, sem þarna veiðist.