05.02.1953
Neðri deild: 68. fundur, 72. löggjafarþing.
Sjá dálk 467 í C-deild Alþingistíðinda. (3400)

183. mál, skattfrelsi sparifjár

Jón Pálmason:

Herra forseti. Ég skal ekki fara í mikla þrætu út af þessu máli frekar, en orðið er við andstæðinga þess, því að mér er annt um, að það komist undir atkv. En ég kemst ekki hjá að gera athugasemd við nokkur atriði, sem fram hafa komið hjá þeim.

Mér skilst, að það sé aðalröksemdin gegn þessu máli, að það sé mjög illa undirbúið, og það er helzt á þessum mönnum að heyra eins og við flm. hefðum kastað því alveg óundirbúnu inn í þingið eða jafnvel samið það án nokkurs samráðs við aðra menn. En það er áreiðanlegt, að það er búið að „stúdera“ þetta mál af fróðum mönnum og það lengi. Það kemur m. a. fram í því, að allir bankastjórar við alla okkar banka mæla með frv. og það mjög fastlega og að mestu leyti án breyt. –Hv. þm. V-Húnv. lét að því liggja í gær, að það væri ekkert undarlegt, þótt bankastjórar mæltu með því, því að það væru hagsmunir fyrir þá. En hvað eru bankastjórar annað en menn, sem eiga að reyna að koma fjármálum þjóðarinnar í sem bezt horf, og þeir finna manna mest til þess, hvað spariféð eykst lítið?

Varðandi það, sem hér hefur verið sagt, að það væri ekki hugsanlegt að framkvæma þetta nú, vegna þess m. a., að það er búið að telja fram, þá er að vísu rétt, að það er víða búið að telja fram, en það eru engar skattanefndir eða skattstjórar farnir að starfa, og ef þetta frv. væri samþ. nú, þá væri ekkert auðveldara, en að þær breyti framtölunum að því leyti til að strika út spariféð, sem fram er talið. En ég hef nú grun á því, eins og bankastjóri Búnaðarbankans tekur rækilega fram, að þó að það hafi nú verið framtalsskylda á því, þá hafi hún ekki alls staðar gilt, svo að það séu nú bara þeir, sem heiðarlegastir eru í því, sem verða fyrir barðinu. Það er ekki þægilegt verk fyrir skattanefndir, a. m. k. þar sem eru margir skattgreiðendur, að ná því öllu upp.

Varðandi það, sem hv. þm. V-Húnv. sagði, að þessu frv. hefði verið vísað til n. fáum dögum fyrir jól, þá var því nú vísað til hennar 12. des., og því er ekki skilað úr n. fyrr en um mánaðamót jan.-febr. og hefði aldrei verið skilað, ef þessi hv. þm. hefði mátt ráða sem form. n. Það kemur því úr hörðustu átt, að hann sé með afsakanir í því efni.

Þá er það viðvíkjandi 4. gr., sem var felld í gær. Ég álít það nú til spillis í rauninni og greiddi atkv. gegn því, að sú grein væri felld niður, því að það er alger útúrsnúningur, að það sé ekki hægt samkv. þeirri grein að taka út úr bókunum og leggja inn í þær alveg eins og hverjum lízt, sem spariféð á. Hitt er ekki neitt óeðlilegt ákvæði, þótt það sé sett í frv., að það sé ekki heimilt að veðsetja eða selja bækurnar sjálfar, þannig að það sé tekið allt úr þeim o. s. frv. Þess vegna eru þær athugasemdir gegn 4. gr., sem í frv. var, að mínu áliti byggðar á misskilningi.

Þá er það þessi mikla hætta, sem sumir sjá af því, að það verði spekúlöntum, hinum og þessum, til mikils hagnaðar, ef þessi regla yrði upp tekin. Ég skal ekki neita því, að það er hugsanlegur möguleiki, en það er a. m. k. minni hætta heldur en hættan, sem yfir vofir með því að hafa þetta eins og það er. Ég get ekki fullyrt nema það gæti í einhverjum tilfellum átt sér stað.

Þá er það, að hæstv. fjmrh. taldi, að þetta mundi eyðileggja mjög verðbréfamarkaðinn. Hann var nú að mestu eyðilagður með eignakönnuninni hér á árunum, og a. m. k. voru veðdeildir bankanna þá þannig meðfarnar, að þær eru óstarfhæfar síðan. En ef mokaðist verulega aukið sparifé inn í bankana, þá væri það áreiðanlega sá hagnaður, sem gerði mikið að verkum til að draga úr þeim mikla lánsfjárskorti, sem nú er.

Að öðru leyti skal ég svo ekki þræta um málið hér. Mér er áhugamál, að það haldi áfram, og vil þess vegna ekki vera að fara í neitt harðar umr., sem þó væri meira tilefni til, heldur en ég hef hér gert.