09.02.1954
Neðri deild: 44. fundur, 73. löggjafarþing.
Sjá dálk 1 í C-deild Alþingistíðinda. (2139)

129. mál, atvinna við siglingar

Flm. (Eggert Þorsteinsson):

Herra forseti. Þegar minnzt er á framþróun íslenzkra atvinnumála síðustu áratugi, ber mönnum ávallt saman um, að einn glæsilegasti vottur þessarar þróunar sé fullkomnun fiski- og kaupskipaflotans. Með hinum nýju skipum hefur aukin tækni verið tekin í notkun í mjög ríkum mæli. Þannig eru hin nýju skip nú búin út með öllum þeim nýjustu öryggistækjum, sem völ er á. Ein meginbreytingin frá samsvarandi eldri skipum er, að hin nýju skip eru mótorknúin í stað eimknúinna skipa áður. Í þessum nýju skipum er fjöldi rafknúinna hjálpartækja, sem litið eða ekkert þekktust í hinum eldri skipum. Á hinum nýju skipum Eimskipafélags Íslands eru um og yfir 100 rafknúin neyzlutæki og ljósastæði, er skipta hundruðum. Með þessum nýja útbúnaði hefur útgerðinni færzt nýr vandi á hendur. Með þeirri áhöfn, sem lög nr. 66 frá 1946 ákveða og gera verður ráð fyrir að sé á hverju skipi, er ekki gert ráð fyrir neinum manni, sem hafi sérþekkingu í meðferð og viðhaldi raflagna og raftækja. Með þessa staðreynd í huga flyt ég, að beiðni rafvirkjastéttarinnar, frv. það, sem hér liggur fyrir á þskj. 318.

Sú reynsla, sem þegar er fengin af hinum nýju skipum, leiddi þá þegar í ljós, að vegna öryggis áhafnar og farþega bar nauðsyn til, að menn með sérþekkingu slíkra tækja yrðu ráðnir á skipin, og hefur t. d. Eimskipafélagið ráðið rafvirkja á öll sín nýju skip. Skipaútgerð ríkisins mun sömuleiðis hafa haft mann á sínum skipum, er gegnt hefur starfi rafvirkja þar um borð. Í þessu sambandi má benda á, að á öllum Norðurlöndunum, Bretlandi og Bandaríkjunum er það algeng regla, að rafvirkjar séu á slíkum skipum. Það verður því að teljast sjálfsögð og nauðsynleg ráðstöfun að tryggja með lagasetningu, að einungis fullgildir rafvirkjar verði ráðnir til þessara starfa.

Eins og í grg. segir, varðar það við lög í landi, að óiðnlærðir menn annist rafvirkjun, þótt í eigin þágu sé, vegna þeirrar hættu og öryggisleysis, er af því getur leitt.

Með þeim breytingum, sem fram eru lagðar í frv. þessu, er einungis ætlazt til, að iðnlærður rafvirki verði skráður á þau skip, sem að staðaldri eru í millilandasiglingum og eru yfir 1000 rúmlestir brúttó eða stærri. Á þessum skipum líður oft langur tími milli þess, að komið sé í höfn, og þar er fjöldi öryggistækja, sem knúin eru rafmagni, og því augljóst, að vart er mögulegt að vera án þess að hafa þar til taks mann með sérþekkingu til eftirlits og viðgerða. Hér er því um eitt þeirra mála að ræða, þar sem saman fer aukið öryggi sjófarenda og tilraun til að mæta nýjum vanda með tilkomu aukinnar tækni.

Ég vænti þess, að mál þetta hljóti góðar undirtektir hv. alþm. og fái fljóta afgreiðslu þingsins. Ég óska eftir því, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til hv. sjútvn. og 2. umr.