18.11.1954
Neðri deild: 20. fundur, 74. löggjafarþing.
Sjá dálk 1153 í B-deild Alþingistíðinda. (1397)

92. mál, ættaróðal og erfðaábúð

Einar Olgeirsson:

Herra forseti. Það er aðeins eitt lítið atriði í sambandi við þetta mál, sem að öllu leyti er rétt og nauðsynlegt, sem ég vildi leyfa mér að biðja hv. n. að athuga, hvort ekki væri réttara um orðalag.

Við höfum rekið okkur á það, að það er farið mjög nákvæmlega eftir bókstafnum, þegar dómarar eða aðrir þeir, sem hafa með framkvæmd laga að gera, eru að fara eftir þeim lögum, sem hér eru sett. Mér sýnist n. hafa komizt mjög vel að orði í sinni grg., þegar hún er að tala um, eftir hverju skiptaráðendur skuli fara viðvíkjandi því, hvaða börn taki að sér jörðina, og ég held það væri rétt fyrir n. að athuga, hvort ætti ekki að taka meira af orðalagi grg. upp í sjálf lögin. Það stendur í 1. gr.: „sitji það eða þau börn fyrir, sem hafa staðið að staðaldri fyrir búi foreldra sinna“. Í grg. er enn fremur sagt: „eða unnið heima“. Ég held, að það væri heppilegra, að það væri í sjálfri lagagreininni líka einmitt þessi möguleiki: eða unnið heima. Það er venjulega ekki nema eitt barnanna, sem getur staðið fyrir búinu, en ef þau eru fleiri og sum vinna heima, þá ættu þau, sem vinna heima, að koma þarna til greina líka, og n. ætlast auðsjáanlega til þess. — Eins er með hitt í næsta liðnum á eftir: „og hafa mesta möguleika til að stunda þar áframhaldandi búskap“. Í grg. stendur: „mesta möguleika og mestan vilja til að stunda sjálf“. Ég held það væri heppilegt líka, að því væri bætt þarna við. Maður veit, að möguleikar mundu í lagamáli oft vera túlkaðir í sambandi við fjárhagslega möguleika, lánsmöguleika og annað slíkt, en það er ekki síður viljinn til að vinna það erfiða verk, sem starf bóndans er, sem þarna er um að ræða. — Ég ætla ekki að vekja neina umræðu um þetta núna, en þætti vænt um, ef n. íhugaði, hvort ætti ekki að taka meira af orðalagi hennar eigin grg. upp í sjálf lögin.