20.04.1955
Sameinað þing: 53. fundur, 74. löggjafarþing.
Sjá dálk 264 í D-deild Alþingistíðinda. (2605)

156. mál, samvinnunefnd

Eggert Þorsteinsson:

Herra forseti. Ég hafði við fyrri umr. þessarar till., sem hv. þm. S-Þ. (KK) og hv. þm. A-Sk. (PÞ) báru fram og nú hefur borizt nál. um frá hv. fjvn., lýst skoðun minni á till. og þess vegna ekki ætlað mér að taka sérstaklega til máls við þá síðari umr., sem nú fer fram. En hv. þm. N-Ísf. (SB) benti hér á áðan og lýsti fögrum skoðunum sínum um það, að hann hefði traust á því, að stéttir þjóðfélagsins og þá ekki hvað sízt atvinnurekendur og launþegar gætu náð samkomulagi um réttláta skiptingu arðsins af atvinnutækjunum, eins og hann orðaði það.

Án þess að ég ætli nokkru að spá um það, sem þó væri að sjálfsögðu óskandi og allir mundu gjarnan vona, að slíkt samkomulag næðist, þá virðist það þurfa dálítinn kulda og kaldrifjun til að mæla þessi orð undir því ástandi, sem nú ríkir í landinu, ekki hvað sízt með tilliti til þess, að 5 eða 6 frv. frá verkalýðshreyfingunni beint liggja fyrir hv. Alþ. nú án þess að hafa verið hreyfð úr nefndum, og í sumum tilfellum má þakka fyrir, að þau hafi komizt til nefndar.

Ég vildi, hvað sem áliti hv. 2. þm. Reykv. (EOl) og hv. þm. N-Ísf. líður um hlutverk Alþ., aðeins koma þeirri skoðun minni hér á framfæri, að hefði Alþ. gert skyldur sínar við verkalýðshreyfinguna, þá væru þeir hnútar, sem nú virðast svo hart hnýttir, áreiðanlega mun leysanlegri en þeir eru nú. Hefði Alþingi séð ástæðu til þess að koma eitthvað til móts við verkalýðshreyfinguna og þau mál, sem frá henni liggja og hafa legið á mörgum undanförnum þingum, þá væri áreiðanlega mun hægara um vik að leysa þá deilu, sem nú virðist svo erfitt um vik að leysa og margir standa agndofa yfir.

Ég efast ekki um, að okkur greinir ekki á um það, hv. þm. N-Ísf. og mig, að það er löggjafaratriði og því hlutverk Alþ. að leysa mál eins og t. d. orlofslögin, sem eru einn af aðalþáttum núverandi vinnudeilu, svo að ekki séu fleiri mál nefnd.

Ég get þó minnzt á atriði eins og löggjöfina um félagsheimili verkalýðsfélaga, um atvinnuleysistryggingar og um öryggisráðstafanir á vinnustöðum, svo að nokkuð sé nefnt. Ef Alþ. hefði séð ástæðu til þess að koma til móts við verkalýðshreyfinguna í þessum málum, þá hefði það ábyggilega gert skyldu sína um að leysa þá deilu, og það sem meira er um vert, það hefði gert skyldu sína í því að reyna að koma í veg fyrir þá miklu deilu, sem nú er háð.

Ég vildi því vænta þess, að þessi skoðun hv. þm. N-Ísf. boðaði nokkra stefnubreytingu hans flokksmanna og stjórnarliðsins í heild til þessara mála í framtíðinni.