02.11.1955
Sameinað þing: 8. fundur, 75. löggjafarþing.
Sjá dálk 376 í D-deild Alþingistíðinda. (2681)

200. mál, aðstoð við togaraútgerðina

Forsrh. (Ólafur Thors):

Herra forseti. Ég reyndi í þeim svörum, sem ég gaf við fyrirspurnunum, að halda mér við efnið. Ég veit raunar ekki, hver er tilgangurinn með þessum fyrirspurnatíma. Ef það eru almennar eldhúsdagsumræður í meira og minna mildu eða hörðu formi, þá er gott, að maður viti það. því að ef aðrir syngja, þykir mér gaman að syngja undir og skal þá reyna að vera forsöngvari, ef þess þarf með.

Ég vildi aðeins að gefnu tilefni frá hv. fyrirspyrjanda, án þess þó að taka þátt í samsöngnum nú, leiða athygli hans að því, að ég sagði ekkert um það, hvort tryggt væri, að togaraútgerðin gæti haldið áfram sínum rekstri til 1. maí. Ég varð var við, að hann bar kvíða í brjósti um, að stjórninni hefði láðst að tryggja þessa útgerð lengur en til 1. maí. Á þessum síðustu og verstu tímum þættist ég ekkert óánægður, ef ég ætti öruggt, að öll útgerð landsmanna yrði rekin með fullum hraða til þessa tíma. Því fer fjarri. Það er einmitt vandamálið, sem við eigum við að glíma. Ég sagði ekki annað en það, að með óbreyttum daggjöldum til togaranna entist sjóðurinn til þessa tíma. Hitt er svo rétt, sem lýðum er löngu ljóst orðið, að togararnir eru reknir með halla, og hversu lengi þeir treysta sér að halda áfram þeim hallarekstri, án þess að frekari styrkir komi til, verður reyndin að skera úr um. En ríkisstj. hefur ekki annað á höndum nú en lög, sem byggð eru á tillögum mþn., sem um þetta fjallaði í fyrra, togaranefndarinnar svokölluðu, þar sem tillögurnar voru fyrst og fremst um 2000 kr. styrk til hvers togara, miðað við hvern veiðidag, en að öðru leyti tillögur, sem útgerðarmenn sjálfir fyrst og fremst áttu eðli málsins samkvæmt að standa í að framkvæma og ekki námu svo verulegum upphæðum, að þær fengju úr skorið.