03.04.1962
Neðri deild: 82. fundur, 82. löggjafarþing.
Sjá dálk 841 í B-deild Alþingistíðinda. (857)

156. mál, húsnæðismálastofnun o.fl.

Lúðvík Jósefsson:

Hæstv. forseti. Eins og ég vakti hér máls á við upphaf þessarar umr., taldi ég, að ekki væri viðunandi fyrir Alþingi að láta þetta frv. frá sér fara í þeim búningi, sem það er nú eftir 2. umr., þar sem engar þær breyt. eru gerðar á lögunum um byggingarsjóð ríkisins, sem leysa á neinn hátt þann vanda, sem þar er við að glíma. Þar er auðvitað fyrst og fremst um tvennt að ræða, eins og ég benti á, þ.e. fjárþörf byggingarlánakerfisins og að gera byggingarsjóði ríkisins kleift að veita lán til íbúðabyggjenda með hagstæðari kjörum en verið hefur. Nú hafa komið hér fram, síðan ég flutti mitt mál, nokkrar till. til breyt. á frv., ein till. a.m.k. frá hv. 8. þm. Reykv. og ein eða tvær frá hv. 4. landsk. þm. Ég hafði hugsað mér að flytja hér tvær brtt., en þær verða að vera skriflegar. Með leyfi hæstv. forseta, vil ég gera grein fyrir þessum brtt. mínum.

Fyrri till. er við 3. gr. og er svo hljóðandi: „Við greinina bætist: í stað „með 7% ársvöxtum“ í E-lið sömu greinar komi: með 5% ársvöxtum.“

Í þessari till. felst það, að útlánavextir af lánum byggingarsjóðs lækki úr 7% niður í 5%. Við 2. umr. málsins var flutt till. af hv. 4. landsk. þm. um það, að vaxtakjörin yrðu lækkuð úr 7% niður í 4%. Sú till, fann ekki náð hér fyrir meiri hl. hv. þdm., en nú vil ég freista þess að fá úr því skorið, hvort menn geta ekki sætzt á það, að vextirnir verði lækkaðir úr 7% niður í 5%. Ég tók svo eftir, að einn af hæstv. ráðh. hefði sagt hér á Alþingi fyrir nokkrum dögum, að í ráði væri hjá hæstv. ríkisstj. að lækka vextina, hina almennu útlánsvexti, niður í það, sem þeir voru fyrir vaxtahækkunina, og sýnist mér þá ekki til mikils mælzt að fara fram á, að nú verði ákveðið við afgreiðslu þessa máls að lækka vexti á íbúðalánum úr 7% niður í 5%. Það er mín skoðun að vísu, að það þyrfti að lækka þessa vexti miklum mun meir, en lítið er betra en ekkert í þessum efnum, og því flyt ég þessa brtt.

Önnur brtt. mín er þannig:

„Á eftir 4. gr. komi ný grein, svo hljóðandi: Á eftir 23. gr. laganna, en í upphafi VI. kafla, komi ný grein, svo hljóðandi:

Ríkissjóður skal greiða byggingarsjóði ríkisins árlega fjárhæð, sem nemur 1% af heildartekjum ríkisins.“

Eins og ég minntist hér á í minni fyrri ræðu, tel ég mjög aðkallandi að útvega byggingarsjóði ríkisins einhvern nýjan tekjustofn, til þess að sjóðurinn verði fær um að taka á sig nokkurn vaxtamismun, þegar hann þarf að taka fé að láni með tiltölulega háum vöxtum, vegna þess að það er óhjákvæmilegt að skapa honum aðstöðu til þess að veita íbúðalánin með tiltölulega lágum vöxtum. Ef þessi till. yrði samþ., væri þar með ákveðið, að ríkissjóður legði byggingarsjóði ríkisins 17–18 millj. kr. á ári hverju. eða nánar tiltekið 1% af heildartekjum ríkisins. Ég tel, að þessi fjárveiting megi ekki vera lægri en þetta og að það geti ekki valdið neinum úrslitum í sambandi við afgreiðslu fjárl., þó að ákveðið sé að verja í þessu skyni sem nemur 1% af heildartekjum ríkissjóðs. Hér væri um fastan tekjustofn að ræða til frambúðar fyrir byggingarsjóð ríkisins, ekki aðeins ákveðinn til eins árs, heldur ákveðið í lögum, að þetta skyldi sjóðurinn hafa frá ríkinu árlega. Á því er auðvitað enginn vafi, að það er nauðsyn, sem er ekki hægt að víkja sér undan til lengdar, að útvega byggingarsjóði ríkisins fasta tekjustofna til þess að byggja upp sjóðinn þannig, að hann verði í framtíðinni fær um að standa undir þörfum varðandi húsbyggingalán.

Þessar till. mínar eru auðvitað of seint fram komnar og skriflegar, og þarf að leita afbrigða fyrir þeim eins og þeim öðrum till., sem hér hafa komið fram í málinu. Ég vil hins vegar vekja athygli hæstv. forseta á því, að það er óviðkunnanlegt, að ekki sé meira sagt, að halda hér áfram umr. um mál, sem er ekki hægt að fá afbrigði fyrir fram komnum till. út af. í rauninni hygg ég, að það stríði á móti þingsköpum að gera slíkt, því að venja er sú að leita afbrigða fyrir fram komnum till. og ræða þær fyrst, þegar það hefur tekizt. Það er líka augljóst mál, að það er ekki hægt að ljúka þessari umr., fyrr en atkvæði hafa gengið hér um afbrigði fyrir þeim till., sem fram eru komnar. Ég sé því ekki, að neitt sé unnið með því að halda þessum umr. áfram, á meðan svo fáskipað er hér á Alþingi, að ekki er hægt að koma fram nauðsynlegustu afgreiðslum hér eins og afbrigðum fyrir till.

Ég skal svo ekki lengja þetta frekar, en vænti þess, að leitað verði afbrigða fyrir þessum till., svo að þær geti komið til atkvgr. hér við 3. umr. málsins.