15.03.1966
Neðri deild: 55. fundur, 86. löggjafarþing.
Sjá dálk 935 í B-deild Alþingistíðinda. (891)
144. mál, alþjóðasamþykkt um varnir gegn óhreinkun sjávar
Utanrrh. (Emil Jónsson):
Herra forseti. Árið 1961 voru samþ. hér á Alþ. lög, sem heimiluðu ríkisstj. að staðfesta fyrir Íslands hönd alþjóðasamning um varnir gegn óhreinkun sjávar af völdum olíu. Þessi samningur hafði upphaflega verið gerður 1954 og fjöldi ríkja þá og næstu árin á eftir gerzt aðilar að honum. Ísland gerðist þarna aðili vegna þess, að hér eins og víða annars staðar hefur borið verulega á því, að sjór væri mengaður olíu og gerði skaða bæði á fuglalifi og ströndum landsins. Eitt greinilegasta dæmi um þetta hefur orðið, þegar slys hefur borið að höndum, eins og t.d. á Seyðisfirði, þegar olíuskipi var sökkt og olíubrák kom á sjó allan út fjörðinn og ströndin báðum megin fjarðarins var mjög óhrjáleg orðin, eftir að þessi olíuhúð hafði setzt á allar fjörur. En sérstaklega var þetta þó gert af okkar hálfu vegna þess, að víða um land hafði olíubrák á sjó og olíumengun sjávar orðið þess valdandi, að fuglar, sem settust í sjó, sem var á þann hátt mengaður, áttu erfitt um flugtak og gátu ekki hreinsað sig og enduðu oftast nær með ömurlegum dauðdaga.
Dýraverndunarfélag Íslands hefur mjög beitt sér fyrir aðild Íslands að þessum samningi og hefur gengið mjög eftir því, að reglum, sem um þetta mál voru settar, væri fylgt. Nú hefur árið 1962 verið gerð nokkur breyting á þessum alþjóðasamningi, sem aðallega gengur í þá átt að stækka þau svæði, þar sem bannað er að hleypa út olíu eða olíumenguðum sjó, og fyrir Íslandsströndum kemur þetta þannig út, að samkv. gamla samningnum mátti ekki hleypa olíu eða olíumenguðum vökvum út á svæði, sem náði 50 mílur frá landi. Nú í þessari breytingu, sem var gerð 1962 á samþykktinni, er gert ráð fyrir, að þetta svæði verði stækkað úr 50 mílum og upp í 100 mílur. Það er raunar það eina atriði, a.m.k. eina verulega atriði, sem okkur snertir. Þetta hefur verið gert líka annars staðar, þar sem samningurinn tekur til, og bannsvæðið þar stækkað, mismunandi að vísu nokkuð eftir staðháttum, en sums staðar líka látið ná enn lengra frá ströndinni en hér hefur verið gert.
Þetta er sem sagt eina breytingin, sem nokkru varðar okkur. Aðrar breytingar á samningnum snerta aðra heimshluta. Ég vil þó vekja athygli á því, að í 5. gr. þessa frv. er gert ráð fyrir því, að framvegis megi auglýsa gildistöku breytinga á þessari alþjóðasamþykkt í Stjórnartíðindum og þurfi ekki að fara með hana í hvert skipti fyrir þing. Þar sem um smávægilegar breytingar er að ræða, er óþarflega mikið umstang að gera þetta. Ef alþm. vilja óska þess að halda þessum sama hætti á eins og verið hefur, að í hvert skipti sem breyting verður á samþykktinni, skuli hún borin undir Alþ., er það vitaskuld sjálfsagt, Alþ. ræður því, en ég tel það vera óþarfa umstang, ef um litlar og óverulegar breytingar er að ræða, þó að þær séu æskilegar og nauðsynlegar taldar.
Fleira held ég, að sé ekki ástæða til að taka fram í þessu sambandi. Þegar þetta mál var hér síðast til umr., 1961, var því vísað til sjútvn.. sem athugaði það gaumgæfilega, og ég held, að það sé rétt að hafa sama hátt á, og ég leyfi mér, herra forseti, að leggja til, að frv. verði að þessari umr. lokinni vísað til hv. sjútvn.