16.10.1969
Efri deild: 3. fundur, 90. löggjafarþing.
Sjá dálk 195 í B-deild Alþingistíðinda. (155)

2. mál, Húsnæðismálastofnun ríkisins

Félmrh. (Eggert G. Þorsteinsson):

Herra forseti. Frv. þetta er flutt til staðfestingar á brbl., sem út voru gefin 26. júní s.l. Eins og segir í hinum prentuðu forsendum þessara brbl., þá fela þau í sér ákvæði um linun á útborgun á þeim hluta þeirra lána, er á umræddum húsum hvíla, sem á að teljast til greiðslu fólksins sjálfs, en það á að hafa til þess tiltekinn tíma, allt að 3 ár. Hvort tveggja kom til, annars vegar það, að nokkuð hafði dregizt að ákveða, hverjum skyldi gefinn kostur á að eignast þessar íbúðir, þannig að fólki hafði ekki gefizt ráðrúm til þess að greiða sinn hluta, þ.e.a.s. 20% af kostnaðarverðinu, á þeim tíma, sem upphaflega var hugsaður til þess – a.m.k. eitt og hálft til tvö ár áður en fólkið flutti inn í íbúðirnar – og svo hitt, að verulega hafði brugðið til hins verra á hinum almenna vinnumarkaði – en hér var að meginhluta verkafólk, sem átti hlut að máli – svo vart þótti hægt að ætlast til þess, að það gæti innt þessar greiðslur af hendi á svo skömmum tíma sem hin upphaflegu ákvæði l. gerðu ráð fyrir. Þess vegna voru umrædd brbl. sett í samráði við forystumenn þess fólks, sem umræddar íbúðir á og talin því til mjög mikilla bóta. – Forystumenn þessa fólks gera sér góðar vonir um, að með gildistöku l. hafi því verið gert kleift að standa í skilum í framtíðinni.

Þetta er meginefni þessa frv. og ég tel ekki ástæðu til, nema eitthvert sérstakt tilefni gefist, að fara um það fleiri orðum. Málið var nokkuð rætt á opinberum vettvangi, þegar brbl. voru sett, en ég hef þó hvergi heyrt nein andmæli gegn því, nema síður sé. Flestir, sem kynntu sér málið, töldu, að þessi ráðstöfun hefði verið nauðsynleg.

Ég legg því til, herra forseti, að frv. verði að lokinni þessari umr. vísað til 2. umr. og hv. heilbr.– og félmn.