04.02.1975
Sameinað þing: 36. fundur, 96. löggjafarþing.
Sjá dálk 1471 í B-deild Alþingistíðinda. (1286)

306. mál, auðæfi á eða í íslenskum hafsbotni

Fyrirspyrjandi (Benedikt Gröndal):

Herra forseti. Ég vil þakka hæstv. forsrh. fyrir greinargóð svör sem hann hefur gefið við fyrirspurnum mínum. Mér finnst sú skýrsla, sem hann gaf, vera mjög nauðsynleg og gott að fá hana í heild frá íslenskum yfirvöldum einmitt nú.

Það var mjög athyglisvert er kom nú áðan fram í ræðu hv. 2. þm. Vestf., sem er nákunnugur störfum Rannsóknaráðs, að það hafa verið gerðar tilraunir til að fá nánari upplýsingar um niðurstöður af rannsóknum bæði sovétmanna og bandaríkjamanna, en þær hafa ekki fengist. Þeir munu svara því til, að þessar rannsóknir hafi verið gerðar fyrir utan íslenskt yfirráðasvæði, en það er samkv. alþjóðasamþykkt frá hafréttarráðstefnunni í Genf 1958 200 m dýpi og svo langt sem hægt er að nýta botninn þar fyrir utan. Ég veit ekki hvernig þetta mundi skilja, hvort aðrir hafi rétt til þess að leita að auðæfum upp að 204 m hjá okkur, þegar það liggur fyrir að við getum ekki hagnýtt botninn út fyrir það. En ljóst er að þarna er um erfiðleika að ræða, því að ég hygg að verulegur hluti þessara rannsókna hafi farið fram innan 200 mílna.

Ég vil láta í ljós mikla ánægju með það, að hæstv. forsrh. hefur áhuga á að við höfum náið samband við norðmenn í þessum málum. Það er rétt, sem hann sagði, að norðmenn hafa verið til fyrirmyndar í allri meðferð sinni á olíuauðæfum sem fundist hafa í sjónum úti af ströndum þeirra. Þeir hafa farið gætilega, þeir hafa farið mjög vandlega með alla samninga við erlenda aðila, sem þeir hafa að sjálfsögðu talið óhjákvæmilega, og það sem ég vil sérstaklega leggja áherslu á: þeir hafa tiltölulega snemma byrjað að hugsa um það, hvaða áhrif þessi olía muni hafa á efnahag og afkomu fólks í næstu héruðum Noregs. Þeir hafa þegar gert mikla athuganir og rætt mikið um það, hvað muni gerast í Vestur-Noregi þegar olían byrjar að streyma þar á land, það af henni sem þangað verður flutt. Þetta tel ég mikils virði, því að þess eru dæmi um allan heim að landsvæði, þar sem olía hefur fundist, hafa farið félagslega í algjöra rúst og bæði menningarlíf og aðrir atvinnuvegir hafa beðið tjón af þessu gullflóði.

Ég vil að lokum taka undir síðustu orð hæstv. forsrh., er hann lét í ljós að við ættum að fara varlega í þessum efnum og ekki vera of bjartsýnir. En við skulum vera raunhæfir og veita þeim verðuga athygli, og við skulum minnast þess að við þurfum e.t.v. að undirbúa málið í áratug, frá þeim tíma er við tökum þessar grundvallarákvarðanir og þangað til eitthvað raunverulegt fer að gerast. Ég held að meginlöggjöf norðmanna, sem gildir um olíuvinnslu þeirra úr sjó, sé frá 1963, og olían er varla farin að renna í land enn þá. Það er þessi mikla nauðsyn á því að gefa sér nægan tíma, sem var meginástæðan fyrir því að ég flutti þessa fsp., og mér þykir ánægjulegt að heyra að forsrh. og aðrir íslenskir aðilar, sem um þetta hafa fjallað, virðast hugsa á sama hátt.