17.02.1976
Sameinað þing: 51. fundur, 97. löggjafarþing.
Sjá dálk 1926 í B-deild Alþingistíðinda. (1602)

136. mál, símaþjónusta

Ingólfur Jónsson:

Herra forseti. Það er talsvert talað um símamál hér á hv. Alþ. og er út af fyrir sig eðlilegt. Ástæðan til þess, að ég kem hér upp núna, er sú, að hér hefur verið minnst á neyðarþjónustu sem búið væri að koma á í Skagafirði. Það er mjög gott að það er byrjað á því. En í gær var hringt til mín frá Hvolsvelli og mér tjáð að þar hefði verið neyðarþjónusta, eins og ég raunar vissi, en nú líti út fyrir að henni yrði hætt. Hrepparnir í kringum Hvolsvöll hafa sjálfir greitt hluta af kostnaðinum við að halda þessari þjónustu uppi. Ég ræddi við póst- og símamálastjóra í gær og sagði honum þessi tíðindi og bað um að þessu yrði bjargað. Ja, fjárráð okkar eru nú ekki góð, sagði póst- og símamálastjóri. Það er sama sagan, fjárráðin eru ekki góð. Ég vil eigi að síður láta hæstv. samgrh. vita um þetta og treysti honum til að kippa þessu í lag, að ekki verði stigið spor aftur á bak og neyðarþjónustan tekin af þeim sem áður hafa haft hana.

Það er talað um fjárskort og það er mikið ógert í símamálum. Eigi að síður hefur mikið áunnist á undanförnum árum. 1960 var gerð áætlun um sjálfvirkar símstöðvar víðs vegar um landið og einnig línulagnir. Þá var gerð áætlun um að 1970 skyldu vera hér 50 sjálfvirkar stöðvar og einnig skyldi unnið að stækkun á hinum eldri stöðvum. Árið 1971 voru 52 sjálfvirkar stöðvar. Áætlunin frá 1960 var endurskoðuð 1965, og þá var gert ráð fyrir að sjálfvirkar stöðvar yrðu 67 á árunum 1971–1975. Hefur verið unnið að uppsetningu sjálfvirkra stöðva og líklega er hér um bil búið að ná þessari áætlun. En í áætlun 1960–1965 hefur annar þátturinn dregist aftur úr. Það eru línurnar, lagfæringar á þeim og fjölgun talrása milli byggðarlaga og innan þeirra, og það er þess vegna sem símasambandið er svo slæmt víðs vegar um landið. En fjárskorturinn háir þessari stofnun nú ekki síður en áður og líklega fremur en áður, því að í síðasta blaði Landssímans er sagt að síðan 1971 hafi fjárhagur stofnunarinnar verið sérstaklega slæmur, og það er vegna þess að í árslok 1971 var ákveðið að taka söluskatt af Landssímanum.

Nú er fimmta hver króna af gjöldum Landssímans söluskattur sem verður að skila í ríkissjóð. Talsímagjöldin eru há og stjórnvöld hafa ekki treyst sér til að leyfa frekari hækkun. Ef söluskatturinn væri ekki, þá væri fjárhagur Landssímans allt annar en hann nú er. Á s.l. ári greiddi Landssíminn 600 millj. kr. í söluskatt til ríkissjóðs. Með óbreyttum gjöldum eins og þau nú eru án söluskatts væri fjárhagur Landssímans rúmur og þá hefði verið hægt að halda áfram fyrri áætlunum og bæta þjónustuna og samræma gjöldin.