18.05.1976
Neðri deild: 118. fundur, 97. löggjafarþing.
Sjá dálk 4555 í B-deild Alþingistíðinda. (4152)

257. mál, jarðalög

Sighvatur Björgvinsson:

Herra forseti. Ég vil vísa til þess að í grg., sem ég flutti með atkv. mínu þegar gengið var til atkv. um 1. gr. þessa frv. að viðhöfðu nafnakalli við lok 2. umr., þá lagði ég í upphafi máls míns sérstaka áherslu á það að ég teldi að nauðsynlegt hefði verið að þessi hv. d. hefði fengið meiri tíma til þess að athuga frv. þetta heldur en hún fékk. Hér er um að ræða 257. mál þessa þings, — mál sem upphaflega var flutt í Ed., en þessi hv. d. fékk ekki til athugunar fyrr en fyrir fáum dögum, og svo hratt hefur sú afgreiðsla gengið að við lokaafgreiðslu málsins úr n. fyrir fáum klukkutímum gafst fulltrúum stjórnarandstöðunnar í þeirri n. ekki ráðrúm til þess að vera viðstaddir. Ég tel að það hefði þurft meiri tíma til þess að fjalla um þetta mál, m.a. til þess að gera tilraun til þess að bæta úr ýmsum ágöllum frv., og vísa ég í því sambandi sérstaklega til till. sem fluttar voru í Ed. á þskj. 683 og 692. Þrátt fyrir þetta, þegar ég stóð frammi fyrir því að lokinni 2. umr. að taka afstöðu með eða móti frv., þá valdi ég þann kost að greiða frv. atkv. mitt því að þó að því væri að mörgu leyti ábótavant og ýmislegt í frv. orkaði tvímælis, þá taldi ég þó að í því væru það mikilvæg efnisatriði í samræmi við þær till. sem þingflokkur Alþfl. hefur flutt um svipuð mál hér á þinginu að þegar um það væri að ræða að greiða annaðhvort atkv. með eða móti slíku máli, þá hlyti ég að meta kostina meira en gallana.

Nú hefur það hins vegar gerst að komið hefur fram till. sem nær yfir fyrsta atriðið í grg. minni hér fyrr í kvöld, frávísunartill. frá hv. þm. Ragnhildi Helgadóttur. Ég er sömu skoðunar og ég var þegar ég flutti grg, með atkv. mínu fyrr í kvöld, að þessi hv. þd. og hæstv. ríkisstj. eigi að hafa meiri tíma og rýmri tíma, m.a. í ljósi ábendinga sem komið hafa fram hér á Alþ., til þess að athuga þetta mál. Ég vil sérstaklega í því sambandi benda á það að hv. þm. Ragnhildur Helgadóttir, forseti þessarar d., hefur í ræðu hér í kvöld flutt mál með talsverðum rökum að mínu viti þar um, að það kunni að vera að ýmis ákvæði frv. geri það að verkum að það kunni að leika vafi á því hvort sé um þinghæft mál að ræða, eða réttara sagt, hvort hér sé verið að ganga í berhögg við anda stjórnarskrárinnar, eins og orðað er í frávísunartill. hennar. Ég vek sérstaklega athygli á því að þessari ræðu hv. þm. Ragnhildar Helgadóttur hefur ekki verið svarað í umr. um þetta mál hér á þinginu og þær ábendingar og aths., sem þessi hv. þm. kom með, hafa ekki verið bornar til baka, leiðréttar eða upplýstar frekar.

Áðan sagði einhver hv. þm., að mig minnir hv. þm. Karvel Pálmason, að hann hefði hlýtt með mikilli athygli á ræðu hv. þm. Ragnhildar Helgadóttur, en hefði þó ekki alveg látið sannfærast af málflutningi hennar. Spurningin er að sjálfsögðu ekki um það. Spurningin er um það, að ef það er einhver vafi á því í hugum þm. að frv. eða till., sem þeir eru að samþykkja, gangi í berhögg við anda sjálfrar stjórnarskrárinnar, ef það er einhver minnsti vafi í hugum þm. um slíka hluti, þá eiga þeir að hugsa sig tvisvar um áður en þeir greiða því máli atkv. Hér er ekki um það að ræða hvort hv. þm. Ragnhildur Helgadóttir hefur sannfært menn eða ekki, heldur hitt, hvort ræða hennar hefur gert það að verkum, að vafi leiki á því í hugum þm. hvort hún hafi haft rétt fyrir sér eða ekki. Ef sá vafi ríkir í hugum einhverra þm., þá eiga þeir að sjálfsögðu að greiða atkv. með frávísunartill. hv. þm. Ragnhildar Helgadóttur.