27.04.1977
Neðri deild: 74. fundur, 98. löggjafarþing.
Sjá dálk 3849 í B-deild Alþingistíðinda. (2776)
124. mál, símaafnot aldraðs fólks og öryrkja
Sigurður Magnússon:
Herra forseti. Ég ætlaði að gera stutta athugasemd við ræðu hæstv. símamálaráðh. út af framsöguræðu minni með þessari þáltill. Hann ber því við nú sem áður þegar þetta mál er til umr. hér í þinginu sem höfuðgalla málsins eða helstu rök fyrir því, að ekki sé hægt að framkvæma það mál sem hér um ræðir, að erfitt sé fyrir þær stofnanir, sem mál þessi heyra undir, að hafa með því eftirlit að framkvæmdin geti farið rétt og eðlilega fram, og segir að hann telji eðlilegra að almannatryggingakerfið annist þetta, til að tryggt sé að ekki verði um misnotkun að ræða. Jafnframt lýsti hann því yfir, að honum ásamt öðrum hæstv. ráðh. væri þetta mál í sjálfu sér hjartfólgið og þeir vildu sameiginlega leggjast á eitt til að leysa það ásamt öðrum þeim vandamálum sem þetta fólk ætti við að búa.
Ég vil nú fyrst segja það, að ég held að það sé engin hætta á því að þær hagsbætur, sem þáltill. þessi gerir ráð fyrir, væru misnotaðar af þessu fólki. Það er skýrt tekið fram í þáltill. hvaða hópur fólks á þessa að njóta. Það eru hinir öldruðu og öryrkjar með lágmarkstekjur, og vitaskuld mundi sú stofnun, sem þessi mál heyra undir, símamálin, hafa um það samráð við almannatryggingakerfið hvaða hópar þetta væru hverju sinni. Og í sambandi við þá erfiðleika, sem gert er mikið úr við framkvæmd þessa hjá einstökum stofnunum, vil ég benda á það, sem ég nefndi í framsöguræðu minni, að þetta fyrirkomulag mun vera algengt í flestum nágrannalöndum okkar og hefur verið unnt að framkvæma það þar með góðum vilja, og ég efast ekki um að með sama hætti megi gera það hér á Íslandi. Ég vil einnig benda hæstv. símamálaráðh. á það, að þegar er reynsla fyrir þessu á Íslandi, svo sem við Ríkisútvarpið og einnig hjá einstökum sveitarstjórnum, þannig er það í Reykjavík, að borgaryfirvöld hafa veitt öldruðu fólki sérstakar hagsbætur eða sérstök kjör í farmiðakaupum með almenningsvögnum Reykjavíkurborgar. Og mér er kunnugt um að ekki ósvipað fyrirkomulag tíðkast í Vestmannaeyjum fyrir aldraða vestmanneyinga sem þurfa að ferðast milli lands og Eyja, þannig að ég held að það sé ekki með sterkum eða gildum rökum hægt að bera því við, að framkvæmd þessa máls sé örðug.
Það er hins vegar orðið býsna algengt hér á Alþ. þegar góðum málum er hreyft, að því sé borið við að málin séu í athugun og endurskoðun og að vilji sé nægur fyrir hendi, en mál þurfi sinn undirbúning. Ég ætla ekki að fara að rifja upp hér og nú þau mörgu tilfelli sem mætti tilfæra til að minna á þetta, en þau eru orðin býsna mörg hér þá vetrarmánuði sem ég hef dvalið í þinginu.
Hins vegar verka ekki sannfærandi á einn eða neinn, hygg ég, þau orð hæstv. ráðh., að góður vilji sé fyrir hendi í þessum efnum. Hér er um að ræða mál sem flutt var á Alþ. 1974, fékk þá einróma samþykki þingsins, og allan tímann síðan, um það bil þrjú ár, hefur það vafist fyrir hæstv. ríkisstj., hæstv. símamálaráðh. og þeim öðrum ráðh., sem með honum eiga sæti í ríkisstj., að koma þessu til framkvæmda eða öðru því sem kæmi í sama stað. Nú þegar langt er liðið á kjörtímabil hæstv. ríkisstj. dugir lítið að gefa góð fyrirheit. Þegar hefur verið nægur tímí til þess að sýna viljann í verki ef hann væri til.
Ég sé ekki ástæðu til þess að hafa fleiri orð um þessi svör eða ræðu hæstv. símamálaráðh. En þrátt fyrir að hann hafi lýst sig andvígan þáltill, þessari, þá vonast ég til þess að hv. þm. leggi henni lið og því máli sem hún gerir ráð fyrir, — máli sem þm. lögðu lið fyrir nokkrum árum í þinginu og ekki hefur komist til framkvæmda.
