30.11.1976
Sameinað þing: 26. fundur, 98. löggjafarþing.
Sjá dálk 847 í B-deild Alþingistíðinda. (594)

68. mál, kennaraskortur á grunnskólastigi

Ólafur Þ. Þórðarson:

Herra forseti. Ég tel að sú fsp., sem hér hefur fram komið, og þau svör, sem við henni fengust, veki umhugsun um þó nokkuð alvarlegt mál í okkar þjóðfélagi.

Það hefur verið upplýst að það eru til í þjóðfélaginu nægilega margir einstaklingar sem hafa þá menntun sem þarf til að sinna kennslustörfum, en þeir gefa sig að öðrum störfum og þá trúlega fyrst og fremst vegna þess að þjóðfélagið býður þeim betri laun fyrir þau störf. Það getur verið að það sé hægt að hugga sig við það að nokkru leyti, að stór hópur hinna, sem ekki hafa tekið tilskilin próf í þessu sambandi, hafi til að bera helmingsþekkingu á því hlutverki sem þeim er ætlað að inna af hendi, þ.e.a.s. þeir hafi fulla þekkingu á því sem þeir eiga að kenna. Þetta er samt dálítið hæpið, að það sé hægt að líta á þetta sem stórkostlega huggun. Ég segi fyrir mig, að ekki vildi ég fara í flugferð með manni sem vissi að vísu hvert ætti að fara, en kynni ekki að stjórna flugvélinni, og það er víða hægt að komast að þeirri niðurstöðu, að helmingsþekking á vissu sviði dugar alls ekki. Við verðum líka að gera okkur grein fyrir því, að það þjóðfélag, sem við búum við, mun í vaxandi mæli gera auknar kröfur til skólanna varðandi uppeldi. Það er ákaflega sláandi dæmi hér í Reykjavík, að unglingarnir hafa safnast saman á vissum stað til að halda þar uppi óspektum, m.a. vegna þess að það er ekki í neitt hús að vernda þar sem þeir geta komið saman og notið samvista.

Tíminn er útrunninn og ég hef þess vegna þessi orð ekki fleiri, en ég vil undirstrika að hér á verður að verða breyting.