09.02.1978
Neðri deild: 53. fundur, 99. löggjafarþing.
Sjá dálk 2149 í B-deild Alþingistíðinda. (1717)

168. mál, þingfararkaup alþingismanna

Sverrir Hermannsson:

Virðulegi forseti. Það er nú ekki ætlunin að fara í áframhaldandi karp við vin minn, hv. þm. Eyjólf Konráð Jónsson, sem er fullhugi mikill og hefur stríðar meiningar í þessu sem öðru. En fyrst, áður en ég geri athugasemd við hans orð, vil ég upplýsa að þegar bókuð var niðurstaða Kjaradóms um laun þm. á þingfararkaupsnefndarfundi 29. nóv. 1977, þá er eftirfarandi bókað: „Sigurlaug Bjarnadóttir tók fram, að henni þætti fulllangt gengið, en gerði ekki frekari ágreining.“ Og undir þetta tóku að vísu fleiri þm., en við töldum okkur ekki eiga annarra kosta völ.

Varðandi hina lögfróðu menn, sem hv. þm. Eyjólfur Konráð biður mig um að nefna, þá læt ég mér auðvitað nægja sjálfan skrifstofustjóra Alþingis, Friðjón Sigurðsson, sem ég hef aldrei heyrt dregið í efa að færi fram með hinni fyllstu gát og hinni mestu réttsýni um allt sem lýtur að túlkun laga og að honum snýr.

Hv. þm. Eyjólfur Konráð dregur í efa þá lögskýringu, að við þm. skulum taka laun samkv. þriðja efsta flokki um starfsmenn ríkisins, efsta þrepi þess flokks, og bendir á, sem rétt er, að nú er sá launaflokkur, sem um getur í þingfararkaupslögunum, 1. gr. þeirra, ekki lengur til. En hv. þm. Eyjólfur Konráð þekkir vel túlkun laga, og frá upphafi þessara laga hefur ekki verið gerður greinarmunur á kaupi þm, eftir aldri, og fyrir því er það, að þeir hafa ævinlega tekið laun samkv. efsta þrepi þess flokks, þriðja efsta flokks, sem þeir hafa farið eftir. Þetta hlýtur hver maður að skilja. Þar sem B 3, sem tilgreindur er í lögunum, er úr sögunni, þá þótti einsýnt vegna túlkunar frá upphafi, og ég ber skrifstofustjóra Alþingis fyrir því og einnig forstöðumann launadeildar fjmrn., Þorstein Geirsson, — þá þótti einsýnt að þm. tækju laun samkv. núv. þriðja hæsta launaflokki starfsmanna ríkisins, sem er launaflokkur 120 hjá BHM, efsta þrepi þess flokks. Að þessari niðurstöðu hafa þeir komist sem gerst til þekkja og best er til treystandi að gefa úrskurð um þetta efni.

Nú veit ég það, að engum dettur í lifandi hug að væna hvorki þfkn. né neinn hv. þm. um að hafa farið öðruvísi að en hann gerst og best þekkti og taldi rétt í þessu efni, heldur hafa farið eftir þeim lögum sem hann álítur að séu í gildi. Þess vegna er óþarft að þræta um þetta. Við í þfkn. höfum gert þetta eftir bestu vitund, eftir ráðslagi við þá sem ég sem formaður hennar áleit að væru til þess hæfastir að kveða upp úr um þetta atriði.

Þá dró hv. þm. í efa að þetta væri rétt, að grg. okkar væri rétt að þessu leyti, í fyrsta lagi, og í öðru lagi að því leyti sem sagði um húsaleigustyrk til þm. sem eru búsettir í Reykjavík, en sinna kjördæmi úti á landi, húsaleigustyrk til þeirra milli þinga, og kvað sér ókunnugt um þetta. Ekki ber ég ábyrgð á því, þótt hann hafi ekki fyrir því að kynna sér kjör sín, því ekkert stendur í lögunum um það, að þfkn. eigi að ganga úr skugga um að menn gangi eftir launum sínum og kjörum. En í fundargerð þfkn. 24. okt. 1973 segir svo, með leyfi virðulegs forseta:

„Greiða skal þm. þeim, sem búsettir eru í Reykjavík, en eru þm. fyrir kjördæmi utan Reykjavíkur, húsaleigu, kr. 19 000 á mánuði, þann tíma sem þing starfar ekki.“

Þá hafði húsaleiga samkv. 2. lið dagsknár þessa fundar verið ákveðin 19 000 á mánuði. Hv. þm. dró í efa að stað væri að finna í lögum fyrir þessari ákvörðun. En þá vísa ég til 6. gr. þingfararkaupslaganna, sem segir svo, með leyfi virðulegs forseta: „Alþm. fær á ári hverju fjárhæð til greiðslu kostnaðar við ferðalög í kjördæmi sínu. Þingfararkaupsnefnd ákveður fjárhæð þessa. Heimilt er að hafa upphæðina misháa eftir kjördæmum“ o. s. frv. Þannig er vitanlega alls staðar stafur fyrir þessu í lögum, og þykir mér nú seilst um hurð til lokunnar hjá hv. þm. þegar hann tekur með þessum hætti undir með þeim sem reynt hafa að koma á okkur stimpli fjárplógsmanna ef ég má orða það svo.

En þá vík ég að því sem hann kom að síðast, þar sem hann áleit að ég bæri rangar sakir á Morgunblaðið. Setningin er rétt svona, sem gat að líta í leiðara Morgunblaðsins í gær: „Auk þess hafa þm. skammtað sjálfum sér skattfríðindi.“ Og svo hélt hv, þm. Eyjólfur Konráð áfram rökleiðslunni, röksemdafærslunni, í Morgunblaðsstíl og sagði að ég færi með alrangt mál, því Alþ. hefði ákveðið skattfríðindi handa ótal þegnum þessa þjóðfélags. En það er ekki það sem stendur þarna. Það stendur að við höfum ákveðið sérstaklega fyrir okkur skattfríðindi. Öðruvísi verður þetta ekki skilið. Og þetta hafa þm. aldrei gert. Þeir hafa aldrei sett sérlög fyrir sjálfa sig til þess að ívilna sér í sköttum. Um þetta snýst málið, og dugar ekki til að fara með eilífan útúrsnúning í því sambandi. Það er ekki verið að tala um skattfríðindi til handa sjómönnum hér. Það er beinlínis sagt, að „auk þess hafa þm. skammtað sjálfum sér skattfríðindi“. Þetta er þýðingarlaus vitleysa, nema af því þarna er verið að halda því fram, að við höfum sett lög beinlínis til þess að víkja okkur undan sköttum. Þetta getur ekki farið á milli mála.

Að lokum vil ég aðeins taka það fram, að hv. þm. Gylfi Þ. Gíslason sagði áðan, að síðan 1971 hafi enginn eðlismunur verið á starfi þm. og annarra starfsmanna ríkisins. Ég tók rétt eftir þessu. (Gripið fram í.) Þá þarf ég ekki frekar um þetta að ræða. En auðvitað er gífurlegur eðlismunur á starfi þm. og allra annarra starfsmanna ríkisins. Það er höfuðatriðið í þessu sambandi. Út af því hef ég lagt hér, og þarf ég ekki að fara frekari orðum um það.

Vinur minn Matthías Johannessen, ég mun sjálfur gera upp þessi mál við hann og óttast ekkert um vinslit í því sambandi. En hv. þm. Eyjólfur Konráð getur skilað því núna í bili til hans, að ég sé sammála því, að betra sé að vera músarrindill úr arnarhreiðri Moggans, en fúlegg í hrafnshreiðri Dagblaðsins.