opinber fjármál.

Herra forseti. Rétt til að bregðast við því sem hv. þingmaður kemur hér inn á langar mig til þess að þakka fyrir þessa umræðu um samspil 7. og 10. gr. Ég skil manna best að menn séu hugsi yfir þessu og það eru kostir og gallar við að ganga þetta langt.

Ég er þeirrar skoðunar líkt og stjórnmálamaðurinn í hv. þingmanni sem hann lýsti hér áðan að reynslan sýni að við höfum gott af því að setja okkur slíkar reglur. Ég vísa bara til þess hvers konar grundvallarmunur er á því að ríkisstjórn geti með vísan í einhverja almenna reglu breytt aðeins um kúrs og sagt: Ja, við metum það svo að þessu sinni að það þurfi aðeins að breyta áherslum til lengri tíma litið, og við það bara situr, og síðan hinu að við séum með lögfest ferli fyrir slíka ákvörðun, það standi í lögum ef menn ætla að breyta um kúrs og ef menn telja að slíkar aðstæður hafi skapast þá þurfi hreinlega að festa það á skjal, koma með það hér í þingið, taka um það sjálfstæða umræðu og fá meirihlutaatkvæðagreiðslu í þinginu um það hvort einhverjar slíkar aðstæður séu uppi að það sé í lagi að víkja frá fjármálareglunum.

Ég túlka ekki 10. gr. sem alveg jafn mikið force majeure-ákvæði og hv. þingmaður og leyfi mér að vísa þá m.a. í greinargerðina þar sem talað er um alvarleg skakkaföll í atvinnustarfsemi. Þetta þarf ekki að vera einhver fullkominn forsendubrestur.

Varðandi samskipti og samráð ríkis og sveitarfélaga þá er ekki verið að leggja upp með jafn stíft samráð og hv. þingmaður vísar til í Danmörku. Meðal annars er gert ráð fyrir því að mögulega komist menn ekki að samkomulagi. En (Forseti hringir.) menn eru að feta sig inn á nýjar slóðir þarna og það tók töluvert langan tíma að móta þessi ákvæði í samstarfi (Forseti hringir.) við sveitarfélögin. Ég held að það sé samt alveg skýrt að menn eru að stilla saman strengi.