útlendingar.

Forseti. Það er svo sem af mörgu að taka í ræðu hv. þingmanns sem vert væri og þörf væri á að svara. Ég ætla að láta nægja að beina til hv. þingmanns sömu spurningu og ég beindi til hv. framsögumanns, þar sem tilgangur þessa frumvarps er ákaflega óljós. Í flóttamannasamningi Sameinuðu þjóðanna er talað um það að fólk njóti ekki verndar samkvæmt samningnum hafi það gerst sekt um glæp gegn mannkyni eða eitthvað sambærilegt. Í þessu frumvarpi er lagt til og segir meira að segja í greinargerðinni, með leyfi forseta:

„Lagt er til að í stað þess að fjalla um mjög alvarlegt afbrot, líkt og gert var í tíð laga nr. 96/2002, verði vísað til þess að einstaklingur hafi verið dæmdur, fyrir afbrot, til fangelsisvistar.“

Þetta segir okkur ekki að það þurfi að vera alvarleg afbrot, þvert á móti þurfa þau alls ekki að vera alvarleg. Hvað með einstaklinga sem gerast sekir um brot gegn fíkniefnalögum, umferðarlögum, skattalögum og ýmsum öðrum? Sú regla sem umrætt ákvæði flóttamannasamningsins er undantekning á, og í rauninni ekki undantekning heldur er hún bara fyrir fólk með stöðu flóttamanns, er að það er grundvallarregla í þjóðarétti, sem þýðir að hún er í gildi, hvort sem fólk eða ríki eru búin að gangast undir hana eða ekki, að bannað er að senda fólk þangað sem líf þess er í hættu eða það á á hættu að sæta pyndingum. Það er enginn slíkur fyrirvari gerður í þessu ákvæði. Þegar fólk hefur fengið stöðu flóttamanns þá er það vegna þess að það er talið í hættu, í lífshættu í heimaríkinu. Mig langar því að spyrja hv. þingmann hvort hann sé hlynntur því sem þetta frumvarp virðist leggja til, sem eru dauðarefsingar þegar um er að ræða flóttafólk.