skyldutrygging lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða.

Virðulegi forseti. Ég mæli fyrir frumvarpi til laga um breytingu á lögum um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða, nr. 129/1997, með síðari breytingum. Í frumvarpinu eru lagðar til tvær breytingar á ákvæði til bráðabirgða VI í lögum nr. 129/1997, um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða, þar sem kveðið er á um tímabundið frávik frá ákvæði 2. mgr. 39. gr. laganna um leyfilegan mun milli eignarliða og lífeyrisskuldbindinga lífeyrissjóða.

Samkvæmt núgildandi ákvæði má munurinn á milli eignarliða og framtíðarskuldbindinga við tryggingafræðilega athugun ekki vera meiri en 10% fyrir árið 2014. Tryggingafræðileg athugun á A-deild Lífeyrissjóðs starfsmanna sveitarfélaga fyrir árið 2014 hefur leitt í ljós 12,3% mun í þessu efni og er A-deild sjóðsins því utan leyfilegra marka að óbreyttum lögum.

Umtalsverð vinna hefur farið fram á undanförnum missirum til þess að koma á einu lífeyriskerfi fyrir alla landsmenn. Sú vinna er ekki til lykta leidd og því er lagt til að lífeyrissjóðum verði á ný veitt aukið svigrúm til þess að hafa meiri mun en mælt er fyrir um í 2. mgr. 39. gr. laganna um þetta efni.

Nái tillagan um breytingu á ákvæðinu ekki fram að ganga hefur það í för með sér að stjórn Lífeyrissjóðs starfsmanna sveitarfélaga ber að hækka framlag launagreiðenda fyrir 1. október næstkomandi, samanber 31. gr. samþykkta sjóðsins.

Í a-lið 1. gr. er því lagt til að lífeyrissjóði verði heimilað að hafa allt að 13% mun á milli eignarliða og framtíðarskuldbindinga fyrir árið 2014 í stað 10%. Í b-lið 1. gr. er lagt til að árinu 2014 verði bætt við til samræmis við að lífeyrissjóði verði heimilað að hafa allt að 13% mun á milli eignarliða og framtíðarskuldbindinga fyrir það ár.

Þingið fer að verða vant því að fá frumvarp þessa efnis að hausti. Það er á sinn hátt nokkuð dapurlegt. Ætli ég hafi ekki gerst sekur um það, a.m.k. fyrir ári síðan ef ekki líka árið þar áður, að segja að ég mundi ekki koma aftur með svona mál. Ég vonaðist til að þurfa ekki að koma aftur með svona mál.

Það sem þó er hægt að segja við þetta tilefni er að í millitíðinni hefur staða Lífeyrissjóðs starfsmanna sveitarfélaga þó skánað. Það er ekki staðan hjá Lífeyrissjóði starfsmanna sveitarfélaga sem kallar fram þörfina á framlengingu þessa bráðabirgðaákvæðis en það er í sjálfu sér ekkert til þess að gleðjast sérstaklega yfir þegar einhverjir aðrir eru í sama vanda.

Eins og ég hef hér vísað til er það kannski sérstaklega sú vinna sem enn stendur yfir og hefur valdið mér miklum vonbrigðum að skuli ekki hafa gengið betur að þoka áfram, vinnan við að jafna ávinnslu lífeyrisréttinda á vinnumarkaði milli opinbera markaðarins og hins almenna, sem er meginástæða þess að ég tel mikið á sig leggjandi til að forða því að sjóðurinn þurfi að hækka iðgjaldið. Ef það yrði niðurstaðan yrði munurinn milli þessa sjóðs og almenna markaðarins enn meiri, þ.e. verkefnið sem við stöndum frammi fyrir mundi verða enn flóknara og gjáin milli kerfanna enn breiðari. Þess vegna kemur þetta mál hér fram. Ég tel að þingið geri rétt með því að vinna hratt að því að klára þetta mál eins og hefur reyndar verið niðurstaðan mörg undanfarin ár.

Ég legg til að frumvarpinu verði vísað til hv. efnahags- og viðskiptanefndar og til 2. umr. að lokinni þessari umræðu og býð fram krafta ráðuneytisins til að aðstoða við yfirferð á málinu ef eftir því verður óskað.