atvinnuþátttaka 50 ára og eldri.
Virðulegi forseti. Ég vona að forseti og þingheimur misvirði það ekki við mig þó að ég noti tækifærið og fari með dálítið ljóð eftir föður minn, Thor Vilhjálmsson. Þetta ljóð heitir Haust og er svona, með leyfi forseta:
Hvernig leggst veturinn í þig?
Og gamla konan svarar:
Ég er bara ekkert að hugsa um það.
Það er svo mikið eftir af sumrinu í mér
(segir gamla konan).
Ég þakka málshefjanda, hv. þm. Karli Gauta Hjaltasyni, fyrir að vekja athygli á vaxandi vanda sem er markvisst vanmat á reynslu og þekkingu fólks sem komið er á miðjan aldur og er af einhverjum ástæðum í þeirri stöðu að vilja eða þurfa að skipta um starf eða starfsvettvang og getur þá lent í því að vera lengi atvinnulaust með tilheyrandi kvíða og þunglyndi og höfnunarkennd svo að hún getur orðið vondur vítahringur.
Þeirrar tilhneigingar hefur líka orðið vart hjá ráðningarskrifstofum að meta ekki að verðleikum lífsreynslu fólks og hvernig hún nýtist við að ráða fram úr málum hvað sem líður prófgráðum.
Annar vandi skapast líka af þeim ósið sumra atvinnurekanda, jafnvel hjá því opinbera, að ná fram sparnaði með því að segja upp því fólki sem hefur lengstan starfsaldur. Sveigjanlegur vinnumarkaður er réttindamál sem varðar okkur öll og við eigum ekki að þvinga fólk til að hætta að vinna á meðan það hefur enn mikið fram að færa og vill fá að vinna en við eigum heldur ekki að halda fólki í vinnu meira eða lengur en það hefur sjálft hug á.
Sveigjanlegur vinnumarkaður er lykilatriði, ekki síst þegar við horfum nú fram á það að vélar munu í síauknum mæli leysa af hólmi mannshöndina.
