aðkoma þjóðarinnar að samningi um aðild Íslands að ESB.
Virðulegur forseti. Nú stefnir í að við greiðum atkvæði hér í dag um hvort halda skuli þjóðaratkvæðagreiðslu um inngöngu Íslands í Evrópusambandið. Miðað við umræður hér í þingsal er ekki annað að heyra á þingmönnum stjórnarmeirihlutans en að sú tillaga verði samþykkt og að við göngum til kosninga í haust. Það er einnig ljóst að við í Framsókn höfum bent á það í umræðunni að málið er illa reifað af hálfu ríkisstjórnarinnar. Má þar nefna óljós samningsmarkmið, ógagnsæi í gögnum og þröngan tímaramma sem bæði þingið og þeir sem að atkvæðagreiðslunni munu standa þurfa að uppfylla. Má ég benda á að forsætisráðherra sagði sjálfur fyrir kosningar að ef halda yrði í ESB-vegferð þá þyrfti að uppfylla þrjú skilyrði. Meiri hluti þings þyrfti að vera fyrir málinu. Verkalýðshreyfingin og atvinnulífið þyrftu að styðja málið og að lokum væri nauðsynlegt að ná tökum á efnahagsmálunum. Og hver er staðan, virðulegur forseti? Ekkert af þessu sem forsætisráðherra nefndi hefur gengið eftir, enda reyndist hún sjálf sannspá um að þetta mál yrði ríkisstjórninni erfitt. Það sem mér finnst hins vegar áhugavert er hvernig hæstv. forsætisráðherra hefur talað um mögulegan samning og tvær þjóðaratkvæðagreiðslur. Segi þjóðin já, mun henni gefast kostur á því að setjast við samningaborðið og kíkja í pakkann og sjá hvað er í boði. Hins vegar hefur það komið skýrt fram í máli forsætisráðherra, og reyndar umhverfis- og orkumálaráðherra, að sé samningurinn ekki góður verði hann ekki lagður í dóm þjóðarinnar.
Því er spurning mín einföld, virðulegur forseti: Verður sá samningur sem hæstv. forsætisráðherra metur að sé ekki góður þá ekki lagður í hendurnar á þjóðinni? Og verður þá ekki önnur þjóðaratkvæðagreiðsla? Og er það þá í raun og veru þannig að það er hæstv. forsætisráðherra sem er að fara að kíkja í pakkann en ekki þjóðin?
