fjárhagsstaða sveitarfélaga.

Hæstv. forseti. Ég vil byrja á að þakka hv. þm. Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur kærlega fyrir fyrirspurnina. Hún kemur inn á málefni sem er auðvitað risastórt viðfangsefni, sérstaklega þegar við horfum til þess sem snýr að skattstofnum sveitarfélaga og því hvernig sveitarfélögin eru fjármögnuð og að fjármagna þá mikilvægu samfélagslegu vinnu sem þau inna af hendi. Hægt væri að setja á langar ræður um hvaða fyrirkomulag við erum með í því þar sem skattstofnarnir eru eins og þeir eru. Í sumum öðrum löndum er þetta með þeim hætti að gerðir eru samningar frekar en að það séu sérstakir skattstofnar. Þetta er umræða sem við höfum kannski ekki mikið tekið hér heima en er eitthvað sem væri kannski áhugavert til lengri tíma litið að horfa til.

Hv. þingmaður spyr hér um kvennastéttirnar, sem að mínu mati er afskaplega mikilvægt að horfa til núna þegar ráðist verður í gerð kjarasamninga. Við vitum að á undanförnum árum hefur launamunur milli kynjanna verið að minnka hjá ríki, sem betur fer, en þó enn frekar hjá sveitarfélögum. En stóra viðfangsefnið eru hinar stóru kvennastéttir, sem oft eru í þjónustustörfum. Það eru kennarar, það eru hjúkrunarfræðingar, sjúkraliðar og þar fram eftir götunum. Í rauninni er launabilið á milli þessara stóru stétta og annarra stétta sem eru með sambærilega menntun. En bilið í laununum er það sem okkur vantar hvað mest upp á að leiðrétta.

Hvernig ætlar sá sem hér stendur að bæta kjör kvennastétta? Ég held að það sé verkefni okkar allra, verkefni aðila vinnumarkaðarins, að gera þetta. En þarna þarf að horfa til þeirra þátta sem ég hef nefnt; þessarar skiptingar sem ég held að sé stærsta málið, að við erum með þessa stóru stéttir sem sérstaklega þurfa á frekari (Forseti hringir.) — að …