154. löggjafarþing — 125. fundur,  19. júní 2024.

breyting á ýmsum lögum vegna launa þjóðkjörinna fulltrúa og embættismanna.

1160. mál
[16:00]
Horfa

Guðbrandur Einarsson (V) (andsvar):

Virðulegur forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir ræðu hans. Þetta eru áhugaverðar vangaveltur um hvernig launasetning á að eiga sér stað hjá kjörnum fulltrúum. Hv. þingmaður nefnir ákveðna hópa sem eru á framfærslu ríkisins og veltir fyrir sér hvort rétt sé að miða við breytingar á þeirrar kjörum og miða þá laun alþingismanna við það. Ég vil ekki endilega tjá mig um hvort ég sé með eða á móti því. Ég velt því samt fyrir mér að við teljumst vera vinnandi manneskjur og þá er spurningin: Á ekki að miða launasetningu okkar við vinnandi manneskjur frekar en einhverja aðra hópa sem eins og hv. þingmaður nefndi hér eru í raun og veru á framfæri ríkisins? Við getum svo auðvitað haft skoðanir á því hvort þeir fái nægjanlega miklar hækkanir. Okkur hefur oft greint á um það við ríkisstjórnina að ekki sé verið að gera nóg og það er að verða ákveðin kjaragliðnun vegna þess að þau hafa ekki fylgt lágmarkslaunum kjarasamninga. En mér finnst kannski orka tvímælis að launasetning okkar miðist við það sem greitt er í gegnum tilfærslukerfið. Þrátt fyrir að margir segi að við gerum ekki neitt á Alþingi þá telst þetta vera vinna. Við getum heldur ekki gert kjarasamning fyrir okkur sjálf. Opinberir starfsmenn geta gert kjarasamninga fyrir hönd sinna félagsmanna og þannig er það á almennum markaði en við höfum ekki heimild til að gera kjarasamninga fyrir okkar hönd. Það þarf einhvern veginn að vinna með launin okkar en er ekki bara rétt og eðlilegt að við fáum laun samanborið við fólk á vinnumarkaði?