144. löggjafarþing — 16. fundur,  8. okt. 2014.

þjóðarvá vegna lífsstílstengdra sjúkdóma barna og unglinga.

[16:03]
Horfa

Helgi Hrafn Gunnarsson (P):

Virðulegi forseti. Ég ætla snöggvast að fremja pólitískt sjálfsmorð og hafna því að um þjóðarvá sé að ræða, með fullkominni virðingu fyrir vandamálinu, hv. flutningsmönnum tillögunnar og öllum þingmönnum sem hér eru í sal. Ég er eiginlega búinn að fá nóg af þessu gífuryrðablæti Íslendinga, það er einhvern veginn allt mannréttindabrot, allt ofbeldi, einelti, hryðjuverk og guð má vita hvað.

Að því sögðu er þetta vissulega vandamál. Ég ætla ekki að fjalla frekar um þennan þátt enda nóg komið af því í bili, held ég.

Ég velti fyrir mér þessu málefni, hvort það sé eitthvað sem heilbrigðiskerfið eigi að gera eða yfirvöld til að fókusera meira á uppeldishlutverkið. Sem betur fer sér heilbrigðiskerfið ekki um að ala upp börnin okkar. Við sjáum um það sjálf, hvort sem okkur líkar betur eða verr.

Ég hef tekið eftir því, þótt ég sé ekki mjög gamall, að mér finnst foreldrar vera allt of gjarnir á að skutla börnum sínum út um allt, nokkuð sem mér finnst bæði óþarfi og letjandi. Ég velti stundum fyrir mér hvers vegna þetta sé. Nú vona ég að ég sé ekki of dómharður um mína ágætu þjóð, en ég er farinn að hallast að því að kannski sé sú kynslóð sem er að eignast börn núna, börn sem eru á aldrinum 0 og upp í tvítugt eða þar um bil, einfaldlega of góðu vön, hún hafi átt of auðvelt með að kaupa bíla á sínum tíma, hún sé vön því að þurfa ekki að ganga langar vegalengdir og þar af leiðandi flytjist tilheyrandi tilhneigingar yfir í uppeldið. Ég veit ekki hvort þetta er rétt, þetta er bara ein hugmynd, en hvernig sem á það er litið hlýtur þetta vald að vera í höndum foreldra. Við verðum að hafa það í huga. Með því er ég ekki að segja að við eigum ekki að gera neitt, ég er bara að segja að við þurfum að hafa það í huga.

Sömuleiðis velti ég fyrir mér hvort þessi tilhneiging gæti hugsanlega verið afleiðing af því að foreldrar þjáist af ótta við umhverfið sem kannski var ekki til staðar fyrir löngu. Foreldrar ímynda sér að börnin lendi í hræðilegum hremmingum ef þau gangi í skólann aðeins lengri vegalengd en þau kannski vilja. (Forseti hringir.) Þetta er allt saman til umhugsunar en ég fagna umræðunni og vona að það gangi vel að leysa þetta vandamál. Ég geri ekki lítið úr vandamálinu þó að ég geri lítið úr orðalaginu í tillögunni.