Utanríkismál, munnleg skýrsla utanríkisráðherra.

Virðulegi forseti. Varðandi prósentutölurnar sem ég nefndi þá hef ég þær eftir fræðimönnum á sviði Evrópumála sem farið hafa yfir þetta, hvað við erum að taka inn. Það er ekkert skrýtið að það sé munur á milli okkar og Norðmanna. Við erum með ólíka samsetningu atvinnuvega o.s.frv. og það þarf ekki að vera undarlegt.

En varðandi spurningar háttvirts þingmanns til mín um hvort ég telji skynsamlegt að ganga inn í Evrópusambandið og hvort við ættum ekki að sitja og bíða og sjá hvernig stjórnarskrármálið fer og hvernig stækkunarmálið fer, þá er ég honum algerlega ósammála um það. Það er mín einlæga skoðun að við fengjum meira út úr því að taka þátt í þessu ferli með öðrum Evrópusambandsríkjum. Við eigum að vera fullir þátttakendur í þessu ferli sem fullvalda ríki vegna þess að að sjálfsögðu samanstendur Evrópusambandið af fullvalda ríkjum sem koma að samningaborði og fjalla um innri markað og þau mál sem uppi á borði eru.

Evrópusambandið hefur verið að breytast töluvert á undanförnum árum og ég tel að breytingarnar séu til góðs. Samstarfsflötunum hefur fjölgað, sem er jákvætt, og samstarfið orðið þéttara. En að sama skapi og á sama tíma fer ekki á milli mála að þjóðirnar, hver og ein, hafa haldið sérkennum sínum. Við höfum séð þetta. Margir töldu að þegar aðildarríki Evrópusambandsins tækju upp evruna þá yrði bara til eitt ríki sem væri í raun orðið samræmdara heldur en Bandaríkin. En er einhver hér sem efast um að t.d. Spánn sé fullvalda ríki eða Ítalía? Hafa þessi lönd ekki enn þá haldið sérkennum sínum? Ég er algerlega ósammála háttvirtum þingmanni í þessum efnum.