sjúkrabifreið á Ólafsfirði.

Virðulegi forseti. Þetta er í fyrsta skipti sem ég kem hingað upp eftir að kjördæmaviku lauk. Þá lagði ég land undir fót og fór norður í land, þar á meðal í heimabæ minn, Ólafsfjörð. Það er dapurlegt að koma í fallega fjörðinn sinn og sjá að ekki aðeins hefur íbúatalan í sveitarfélaginu dregist saman um 40% heldur er sjúkrabíllinn farinn líka. Það er mikil ólga, það er hræðsla, það eru sárindi: Hvers vegna í veröldinni er okkar líf og okkar limir minna virði en hinna sem búa beggja vegna við Héðinsfjarðar- og Múlagöngin? spyrja þeir.

Búið er að safna undirskriftum þar sem bæði Siglfirðingar og Dalvíkingar styðja Ólafsfirðinga í því að hafa sjúkrabíl. Ég hitti sveitarstjórann að máli sem sagði: Hefði ég fengið mitt áfall á Ólafsfirði sæti ég ekki hér og ræddi við þig núna, Inga Sæland.

Ég spyr hæstv. heilbrigðisráðherra: Er það virkilega viðunandi að taka svona öryggi af Ólafsfirðingum? Að alveg sama hvað beðið er um og hvað sagt er, að þverskallast við því? Að tala um það í einni setningunni að ekki eigi að mismuna fólki eftir búsetu, hvorki sem lýtur að heilbrigðismálum né öðru, að jafna stöðu úti á landsbyggðinni? Er það svona sem við ætlum að gera það?

Ég spyr: Hvað ætlar heilbrigðisráðherra að gera? Ætlar hún að skila sjúkrabílnum heim til Ólafsfirðinga og virða líf þeirra og limi til jafns við alla þá sem njóta eiga þeirrar sjálfsögðu þjónustu að geta hringt á sjúkrabíl og fengið hann innan tíu mínútna ef þeir eru við dauðans dyr?