ósakhæfir fangar á Íslandi og aðbúnaður þeirra fyrr og nú.

Hæstv. forseti. Ég þakka þessa málefnalegu umræðu um málefni ósakhæfra afbrotamanna. Það hefur nefnilega komið skýrt fram í umræðunni að það sem skiptir mestu máli er að muna hvern verið er að þjónusta og hvernig við gerum það best. Hv. málshefjandi Álfheiður Ingadóttir vakti einmitt athygli á því að það snýst um réttindi, það snýst um öryggi, það snýst um aðbúnað og umönnun og það snýst um endurhæfingu, tengsl við fjölskyldur og annað.

Það hefur komið ágætlega fram, og við munum væntanlega fjalla betur um það á eftir, að það sjónarmið sem mikill meiri hluti manna barðist fyrir á sínum tíma, árið 1992, þ.e. að hafa þessa þjónustu á höfuðborgarsvæðinu, sem sagt nálægt annarri þjónustu í heilbrigðisþjónustunni, varð undir þá og þau sjónarmið eru að verða ofan á aftur. Það eru fyrst og fremst fagleg sjónarmið sem ráða í sambandi við breytingu á þessu máli þó að tækifæri hafi gefist núna þegar menn þurftu að stokka upp ýmsa þjónustu á Landspítalanum vegna hagræðingar.

Vakin hefur verið athygli á nokkrum öðrum málum sem er mikilvægt að við höldum til haga. Hv. þm. Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir vakti athygli á barnaverndarmálum og ungum afbrotamönnum. Þar hafa úrræðin ekki alltaf verið eins og við hefðum viljað hafa þau, þ.e. samkvæmt bestu mannréttindareglum. Þar hafa verið notuð meðferðarheimili en eins hefur verið um vistun í fangelsum að ræða. Oft er það valkvætt, viðkomandi einstaklingar hafa fengið að hafa áhrif á það.

Ég mun koma betur inn á það á eftir sem hv. þm. Birgitta Jónsdóttir spurði um varðandi reksturinn og staðsetninguna vegna þess að þá fjöllum við sérstaklega um Sogn. Þar munum við líka ræða þann árangur sem menn hafa bent á sem er ekki eins ótvíræður og menn hafa látið í veðri vaka. (Forseti hringir.) Við fáum vonandi tækifæri til að ræða það betur. Kærar þakkir fyrir umræðuna.