ríkisábyrgð á lántöku Tryggingarsjóðs innstæðueigenda og fjárfesta.

Frú forseti. Það er alveg rétt að að sjálfsögðu reyndu íslensk stjórnvöld fljótlega að bakka frá minnisblaði sem undirritað var 11. október, það kemur fram í þessum gögnum og er enginn dulur dreginn á það. En tilvist þess var æ síðan staðreynd og hún var rifjuð upp og dregin fram og létti ekki íslenskum samninganefndarmönnum lífið alveg fram á síðustu stundu. Það er líka fróðlegt að rifja það upp, þó að það skipti kannski ekki miklu máli úr því sem komið er, hvernig íslensk stjórnvöld sjálf litu á það minnisblað.

Í fréttatilkynningu frá forsætisráðuneytinu 11. október er þessu samkomulagi fagnað. Þar er orðrétt sagt, með leyfi forseta:

„Ráðherrarnir fagna því að lausn hafi fundist á málinu. Wouter J. Bos kvaðst einkum ánægður með að staða hollenskra innstæðueigenda væri nú skýr. Árni M. Mathiesen bætti við að aðalatriðið væri að málið væri nú leyst.“

Þarna litu menn svo á að niðurstaða væri fengin og lausn komin í málið. Síðan sáu menn, sem betur fer, að þetta var óaðgengilegt fyrir okkur, aðstæður breyttust, versnuðu, og málið komst smátt og smátt upp úr þessum farvegi en engu að síður var það svo allan tímann, eins og gögn sýna líka, að allt fram á síðustu daga samskipta ríkjanna gekk þessi draugur aftur og létti mönnum ekki lífið.

Það er hvorki ætlan mín né er það hugsunin með því hvernig mál eru hér fram reidd, á hlutlægan hátt að ég tel í öllum tilvikum, að gera þessu blaði hærra eða lægra undir höfði en bara söguleg staða þess er í þessu samhengi. Hún er svona. Þegar menn fara í gegnum það kemur auðvitað í ljós að það var okkur ekki til framdráttar að búið var að setja stafi á blað með þessu óhagstæða innihaldi.