152. löggjafarþing — 4. fundur,  3. des. 2021.

fjárlög 2022.

1. mál
[22:28]
Horfa

Halldóra Mogensen (P) (andsvar):

Forseti. Ég þakka fyrir þetta andsvar. Ég man einmitt eftir því hvað mér fannst þetta ótrúlega flott, að þetta hafi verið gert. En ég hugsaði líka með mér á sama tíma, úr því við erum að tala um það, að í þessari nefnd væri þessi hagfræðingur einmitt að vinna að því að skoða ekki bara hvað allar þessar breytingar, allar þessar aðgerðir í þágu barna kostuðu heldur hvar sparnaður felst af því inn í framtíðina og það er ótrúlega flókinn útreikningur. Þetta er aldrei eitthvað nákvæmt, en það er hægt að áætla og þá hugsaði ég með mér: Bíddu, fyrst þau geta gert þetta, nú er komið fordæmi fyrir þessu, af hverju er þetta ekki gert á miklu fleiri málefnasviðum? Og af hverju er þetta ekki útreikningur sem er að finna t.d. í fjárlagafrumvarpinu? Af hverju getum við ekki skoðað þetta sem hluta af heildarmyndinni? Það er alveg ljóst að þegar tekjulægsta fólkið í samfélaginu fær auknar ráðstöfunartekjur skilar það sér beint í hagkerfið aftur í formi skatta eins og virðisaukaskatts. En það skilar sér líka í sparnaði í heilbrigðiskerfinu, það skilar sér inni í menntakerfinu, það skilar sér oft sparnaður í refsivörslukerfinu líka. Þessi stöðugi afkomuótti að þurfa að neita sér um heilbrigðisþjónustu vegna fátæktar hjálpar fólki ekkert að ná bata. Þetta eykur bara á veikindi fólks og það kostar. Þannig að þegar við erum að tala um aðhaldskröfur og aðhaldskröfur í fjárlagafrumvarpinu þá sakna ég þess að við séum ekki að spyrja: Hvað kostar það? Hvað kostar þessi aðhaldskrafa? Af því að það er hvergi tölur að finna yfir það og það er gríðarlegur kostnaður.