staðgöngumæðrun.

Herra forseti. Jú, ég tel mjög mikilvægt að við fylgjumst með því hvað frændur vorir Norðmenn og aðrir í nálægum ríkjum eru að gera. En mér er til efs að Norðmenn eða einstaka aðrar þjóðir geti komið í veg fyrir staðgöngumæðrun í öðrum ríkjum eða lagt bann við því að norskir ríkisborgarar, í þessu tilfelli, leiti sér þjónustu af þessu tagi annars staðar í heiminum. Það yrði þá að vera eftirlit „maður á mann“ til að fylgjast með því að slík lög yrðu ekki brotin og ég efast um að það sé hægt. Ég held að það eina sem hægt sé að gera til að hindra Norðmenn í að leita eftir þessari þjónustu utan landamæra Noregs, sé að hækka múrinn, þ.e. setja enn strangari skorður við því að þau börn fái að koma inn í landið. Nógu eru þær strangar fyrir eins og ég sagði.

Þannig er að barn sem fætt er í hjónabandi suður á Indlandi og reyndar hér er barn eiginmannsins. Hann má ekki láta barnið af hendi nema tryggt sé að það sé ekki fyrir greiðslu. Þess vegna fá börnin ekki að fara út úr landinu og börnin mega ekki koma inn í Noreg eða önnur ríki vegna barnasáttmálans, vegna þess að þau hafa ekki vegabréf og vegna þess að það er ekki tryggt að ekki hafi verið greitt fyrir gjörninginn. Þetta er sem sagt ástæðan sem er veruleiki í heiminum í dag.

Ég tel að við getum sett fordæmi með stífum ramma og með stífum siðferðiskröfum sem geti orðið fyrirmynd annarra ríkja í þessu efni.