"Í skugga valdsins: #metoo".
Virðulegi forseti. Við höfum orðið vitni að mögnuðum atburðum undanfarnar vikur. Konur um allan heim hafa stigið fram í þúsundatali og sagt opinberlega frá kynferðislegri áreitni, kynbundinni áreitni og jafnvel grófu kynferðislegu ofbeldi sem þær hafa orðið fyrir í opinberu rými. Á Íslandi riðu stjórnmálakonur á vaðið og sendu 419 stjórnmálakonur frá sér yfirlýsingu þann 21. nóvember sl. þar sem þær segja frá því að kynbundið ofbeldi og áreitni eigi sér sannarlega stað á vettvangi stjórnmálanna. Í kjölfarið stigu leikkonur, flugfreyjur, læknar og hjúkrunarfræðingar, konur í afgreiðslustörfum, konur innan Háskóla Íslands og víðar um allt íslenskt samfélag fram og sögðu frá kynferðislegri áreitni og kynbundnu ofbeldi sem þær hafa þurft að þola í sínu starfstengda umhverfi. Margar frásagnirnar eru átakanlega sorglegar og hreyfa við okkur öllum.
Mögnuð samstaða kvenna endurspeglast í því að saman hafa þær fundið kjark til að stíga fram, sagt sína sögu til að draga línu í sandinn, til að segja: Hingað og ekki lengra, að við þetta verði ekki búið lengur, að ekki verði þolað að vinnustaðamenning og í raun þjóðfélagið allt sé svo gegnsýrt af kvenfyrirlitningu sem raun ber vitni. Og hver eru svo hin áþreifanlegu viðbrögð við þessum opinberunarsögum kvenna? Er íslenskt samfélag allt á iði í viðbrögðum sínum?
Margir vinnustaðir, félagasamtök og karlar á vinnustöðum, hafa vissulega sent frá sér yfirlýsingar þar sem slíkt ofbeldi er harmað og hafa margir gripið til aðgerða. En viðbrögðin þurfa að vera meiri og sterkari. Hver eru t.d. viðbrögð stjórnenda leikhúsanna sem þiggja opinbert fé okkar allra í sinn rekstur? Fjölmiðlanna? Hvað ætla fjölmiðlarnir að gera, þar með talinn ríkisfjölmiðillinn, til þess að uppræta og fordæma þessa hegðun og kúltúr?
Ég auglýsi eftir raunverulegum og skýrum viðbrögðum, bæði einkaaðila og opinberra stofnana, við þeim frásögnum sem komið hafa fram. Það er ekki nóg að segjast ætla að vera með viðbrögð og skoða og rýna og kanna og kynna, heldur þarf að koma fram með viðbrögð með áþreifanlegum hætti. Þar þarf ríkisstjórn Íslands að vera í fararbroddi með skýr (Forseti hringir.) skilaboð og enn skýrari aðgerðir á öllum sviðum. Það er því miður ekki nóg að hafa hátt til að kalla fram byltingu, frásagnir og orð hefja ekki byltingu, það eru aðgerðir og viðbrögð sem búa til varanlegar breytingar á samfélagi þar sem rotin kvenfyrirlitningin þrífst og grasserar. Því hvet ég alla ráðherra ríkisstjórnarinnar til enn skýrari aðgerða.
