144. löggjafarþing — 6. fundur,  16. sept. 2014.

virðisaukaskattur o.fl.

2. mál
[18:51]
Horfa

Lilja Rafney Magnúsdóttir (Vg) (andsvar):

Herra forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir andsvarið. Það er bara ekki hægt að kolefnisjafna þessa þætti, matvöru og kaupum á varningi eins og sjónvörpum, raftækjum og ýmsu öðru. Það er ekki hægt að leggja þetta að jöfnu. Fjölskyldan sem fær nú á sig hækkun á matarverði og hefur litlar tekjur til ráðstöfunar hefur ekkert efni á að fjárfesta í þessum tækjum og gerir það ekki nema á löngu árabili. Annaðhvort þarf hún að leggja fyrir eða að taka lán með tilheyrandi vaxtakostnaði til þess að geta keypt heimilistæki. Við vitum að auðvitað eru heimili búin þessum sjálfsögðu heimilistækjum, en ég þekki það mætavel að hjá mörgum fjölskyldum, þegar eitthvert tæki bilar og er ónýtt, t.d. þvottavél eða eitthvað annað, og fólk neyðist til að kaupa viðkomandi tæki strax án þess að hafa gert ráðstafanir vegna þess, verður að láta annað sitja á hakanum. Það þarf kannski að láta sitja á hakanum að fara með börnin til tannlæknis eða fatainnkaup fyrir fjölskylduna eða draga saman í mat. Það er veruleiki sem fullt af fjölskyldum býr við.

Ég tel varla að hæstv. ríkisstjórn sé svo veruleikafirrt að hún hafi ekki skilning á aðstæðum fólks sem er að reyna að ná endum saman og gagnast ekkert endilega þessi lækkun á vörugjöldum, þó að ísskápur sé eitthvað lægri í verði en annars væri þegar fjölskyldan endurnýjar kannski ísskáp á 15 ára fresti. (Gripið fram í.) Hvernig á þetta eftir að skila sér út í verðlagið? Ég hef ekki þá trú á kaupmönnum að þessi lækkun eigi endilega eftir að skila sér út í verðlagið, því miður.