aðgerðir í húsnæðismálum.

Hæstv. forseti. Ég vil byrja á að þakka hv. þm. Þorsteini Víglundssyni fyrir að vekja máls á umræðunni um húsnæðismál og hæstv. ráðherra Ásmundi Einari Daðasyni fyrir viðveru hans.

Þegar kemur að umræðunni um húsnæðisvandann og því hvernig eigi að gera ungu fólki léttara að kaupa sitt fyrsta húsnæði og eins um gegnsæi á leigumarkaði verður umræðan oftar en ekki eingöngu um vandann á Stór-Reykjavíkursvæðinu. Það vill gleymast að húsnæðisvandinn er ekki minni vítt og breitt á landsbyggðinni. Framboð í atvinnumálum hefur aukist úti á landi, en húsnæðisskortur veldur því að þorpin geta ekki tekið við vinnufúsum höndum í mörgum tilvikum. Þegar kemur að nýbyggingum er vandinn ekki síðri þar. Þó er byggingarkostnaður svipaður ef ekki oft á tíðum meiri en á suðvesturhorninu, en fasteignaverð á landsbyggðinni er í öllum tilfellum lægra sem gerir það að verkum að fólk veigrar sér við að byggja á þeim stöðum, eðlilega.

Húsnæðisleigufélög sjá sér ekki hag í að vera með starfsemi á landsbyggðinni, sennilega vegna þess að afkomuhorfur þar eru ekki eins góðar. Í stefnuskrá Miðflokksins er landsbyggðinni gert jafn hátt undir höfði og á Reykjavíkursvæðinu undir vinnuheitinu Ísland allt. Þar er m.a. stefnt að endurgreiðslu virðisaukaskatts af byggingu húsnæðis, jöfnun flutningskostnaðar, skattalegir hvatar líkt og í Noregi, raforkuflutningur og heilbrigðisþjónusta, svo eitthvað sé nefnt.

Hæstv. forseti. Ég hef í þessari stuttu ræðu um húsnæðisvandann bent á að þetta ástand er um allt land og er bráðavandi sem þó verður ekki leystur á einni nóttu. Það er okkar stjórnmálamannanna að vinna lausn á þeim málum skipulega. Getum við ekki öll verið sammála um það?