aðgerðir í húsnæðismálum.

Herra forseti. Ég gerði í fyrri ræðu minni að umræðuefni hlut fjármagnskostnaðar sem skýringar á hinu háa húsnæðisverði og háa leiguverði sem við búum við. Ég ræddi einkanlega um verðtrygginguna en auðvitað er ástæða til að nefna hina háu vexti sem þykir hlýða að hafa í þessu landi langt umfram það sem annars staðar gerist.

Þetta kerfi verðtryggingar birtist í ýmsum myndum. Við erum með séríslenska útgáfu af húsnæðislið inni. Meðan allt verðlag í landinu lækkar, eins og það mælist af Hagstofu Íslands, hækkar þessi húsnæðisliður, m.a. vegna stefnu meiri hluta borgarstjórnarinnar í Reykjavík, vegna þess sem sumir kalla sérviskulega stefnu og einkennist af skorti á lóðum. Þetta leiðir til þess að húsnæðisverð, íbúðaverð hækkar. Þetta ratar í gegnum þennan húsnæðislið og reyndin hefur orðið sú að á undanförnum árum hafa verið fluttar verulegar fjárhæðir frá heimilunum og til fjármálastofnana. Við erum að tala um tugi milljarða. Ef á að taka einhverja líkingu til að meta þessa stærð, svo að fólk átti sig á henni, er þetta svipað og nemur aflaverðmæti þorskveiða á hverju ári, sem er lagt á heimili með þessum hætti og flutt yfir til fjármálastofnana.

Ef við tökum annað dæmi sem lýsir brengluninni er núna hækkun á kolefnisgjaldi um 50%. Það á að leiða til hækkunar á vísitölu upp á 0,03%. En þetta þýðir að það stofnast kröfur á heimilin upp á 500–600 millj. kr. Hvers konar brenglun er þetta? Hvernig geta menn búið við það? Því miður er það svo að tveir af stjórnarflokkunum lýsa stefnu sinni í málinu á þann veg að ekki verður annað skilið en að þeir hafi engan áhuga á að breyta þessu kerfi, sá þriðji er að setjast í ríkisstjórn, (Forseti hringir.) hefur haft uppi góð orð, en sá fjórði af fjórflokknum ljær ekki máls á að fella þetta kerfi brott fyrr en við erum gengin í Evrópusambandið og búin að taka upp evruna.