Orkuöryggi.

Herra forseti. Hitaveita varð almenn hér á landi á árunum 1950–1970. Þetta voru fyrstu orkuskiptin okkar, þegar við skiptum út kolum fyrir heitt vatn. Eins vel og staðið var að verki þá er svolítið dapurt að þetta skuli enn þá, 50–70 árum seinna, vera eina dæmið sem við vísum í um vel heppnað samfélags-, innviða- og náttúruverndarverkefni í þessu dásamlega náttúruauðlindaríka landi okkar, en hér erum við.

Á ársfundi Landsvirkjunar fyrr í þessum mánuði fóru skilaboð forstjórans ekkert á milli mála. Það stefnir í orkuskort á Íslandi. Við þurfum tvöföldun á grænni orku til að ná orkuskiptum og við vitum ekki hvernig við ætlum að gera það. Það þarf nefnilega pólitíska ákvörðun um næstu skref. Hvað á að framleiða mikla orku á næstu fimm árum? Hvernig á að framleiða þá orku? Og hvað svo með næstu fimm ár þar á eftir? Hvert er planið? Okkur vantar „blueprintið“. Svokölluð grænbók með hugmyndum er bara ekki nóg. Ef pólitíkin, stjórnvöld, er ekki skýr hér, svarar ekki aðkallandi spurningum um hvað og hvernig, á þessu ári, á næsta ári og næstu árum, þá eru orkufyrirtækin okkar áfram alveg jafn lömuð og þau hafa verið á síðustu árum í tíð þessarar ríkisstjórnar. Þá eru orkuskiptin okkar enn þá bara einhver framtíðardraumur. Að sama skapi hamlar þessi óvissa náttúruverndarsamtökum landsins sem hafa ekki augljósa kosti í sína mikilvægu vinnu til að meta og setja fókus á. Þau vita ekki frekar en aðrir hvar verður stigið niður, hvernig eða hvenær.

Herra forseti. Þetta er í raun og veru ekkert sérstaklega flókið. Gallinn er að stóra flækjustigið er fyrst og fremst innan ríkisstjórnarinnar, enn og aftur, og hér stöndum við.